Monthly Archives: Νοέμβριος 2009

>Τα πέντε κέντρα του Παγκόσμιου Διεθνισμού

>

Τα Κέντρα του παγκόσμιου διεθνισμού, που βιάζουν ασύστολα τη συλλογική αυτοσυνειδησία είναι τα εξής πέντε:

Α) Η Ιερουσαλήμ, η οποία είναι, όχι μόνο το θρησκευτικό Κέντρο του Ιουδαϊσμού, αλλά και η πόλη που αποτελεί το κέντρο του κόσμου, ο οποίος (κόσμος) ενώνεται με το θεό.
Β) Η Ρώμη, η οποία είναι, όχι μόνο το θρησκευτικό Κέντρο του Ρωμαιοκαθολικισμού, αλλά και η πόλη που αποτελεί το κέντρο του κόσμου.
Γ) Η Μόσχα, η «Τρίτη Ρώμη», η οποία, κατά την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, αποτελεί το θρησκευτικό Κέντρο, όχι μόνο της Ρωσίας, αλλά και της Χριστιανοσύνης συνολικά.
Δ) Η Μέκκα, η οποία είναι το θρησκευτικό κέντρο του Ισλάμ, που ταυτόχρονα αποτελεί και την Ιερή Πόλη- κέντρο του παγκόσμιου Ισλαμισμού- μουσουλμανισμού.Απ’ αυτά τα τέσσερα κέντρα, που δεν είναι απλά θρησκευτικά, αλλά ταυτόχρονα πολιτικά και οικονομικά, ποδηγετείται ο κόσμος σήμερα, που το καθένα απ’ αυτά θέλει να επικρατήσει και εξουσιαστικά όλου του κόσμου, με επιδίωξή τους τον διεθνισμό -οικουμενισμό.

Με άλλα λόγια, όλα αυτά τα θρησκευτικό -πολιτικά και οικονομικά κέντρα επιδιώκουν τη σταδιακή κατάργηση των μικρών εθνών και τον μετασχηματισμό τους σε μια ενιαία οικουμενική θεοκρατική κοινωνία, δηλαδή ο κόσμος να γίνει: Μία ποίμνη και εις ποιμήν», με την υπόσχεση από μέρους τους μιας ουράνιας θεϊκής δικαιοσύνης, που όμως αυτή η δικαιοσύνη είναι μόνο επίφαση, διότι δικαιοσύνη, χωρίς ελευθερία και δημοκρατία, δεν μπορεί να υπάρξει. Η μία ποίμνη είναι οι λαοί στο σύνολό τους και ο ένας ποιμήν η δικτατορία της παγκόσμιας θεοκρατικής ολιγαρχίας. Σήμερα, βιώνουμε σαν σε ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, που, μέσα από την τρομοκρατία αφενός, την τεχνητή παγκόσμια οικονομική κρίση αφετέρου και τη «διαβολική επινόηση» της νέας γρίπης των χοίρων, επιδιώκουν να πεθάνουν τους λαούς, στους οποίους, όμως, υπόσχονται, μετά θάνατο, μια καλύτερη ζωή σε ουράνιους παραδείσους.
Ε) «Η Νέα Τάξη Πραγμάτων», με κέντρα τις Η.Π.Α και την Ε.Ε. Ένα πέμπτο παγκόσμιο διεθνιστικό κέντρο, είναι η «Νέα Τάξη Πραγμάτων», η οποία συναποτελείται από έναν εσμό δυνάμεων, οι οποίες ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία και τα μέσα πληροφόρησης, με βασική τους επιδίωξη την παγκόσμια επικράτησή τους, με την υποδούλωση των μικρών κρατών- εθνών και τον σχηματισμό ενός υπερκράτους με μια παγκόσμια δικτατορική διακυβέρνηση. Η «Νέα Τάξη πραγμάτων» δημιουργήθηκε, μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την ταυτόχρονη επικράτηση του μονοπολικού συστήματος, ήτοι της μιας παγκόσμιας υπερδύναμης, της Pax Amerikana. O σοσιαλισμός, ο οποίος και αυτός, ως σύστημα διακυβέρνησης, υποσχόταν μεν κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά επειδή κατάργησε τις ελευθερίες και τη δημοκρατία, η οποία είναι το συστατικό στοιχείο της δικαιοσύνης, γι’ αυτό και απέτυχε με αποτέλεσμα οι λαοί που πίστεψαν στο σοσιαλισμό και σε αυτόν στήριξαν τις ελπίδες τους, να παραδοθούν στο στόματα των λύκων και των τίγρεων της άγρια Δύσης.
Σήμερα οι μικροί λαοί και τα μικρά έθνη όλου του κόσμου, δεν απεμπολούν και θέλουν να διατηρούν αλώβητη, τόσο την εθνική και πολιτισμική τους ταυτότητα, όσο και την εδαφική τους ακεραιότητα, που αυτά, ως κράτη -έθνη, αρνούνται να υπαχθούν σ΄ ένα «υπερκράτος» με μια παγκόσμια δικτατορική διακυβέρνηση, που θέλουν να επιβάλλουν οι δυνάμεις της «Νέας Τάξης πραγμάτων», αφενός και αφετέρου οι λαοί των εθνών -κρατών δεν είναι διατεθειμένοι να παραδοθούν σε μια θεοκρατική αντίληψη που σχετίζεται με τον οικουμενικό σκοπό του θεού ολόκληρης της ανθρωπότητας, που θέλουν να επιβάλλουν αντίστοιχα τα θρησκευτικά κέντρα του παγκόσμιου διεθνισμού, που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Έτσι, βλέπουμε πως όλα αυτά τα κέντρα, έχουν την ίδια στρατηγική τους επιδίωξη με τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων», ήτοι τη μαζική υποταγή των λαών- εθνών -κρατών, με υποδαύλιση του εθνικισμού, σε μια μόνο εξουσιαστική υπερδύναμη (εγκόσμια ή θεϊκή), με διαφορετικά μεν μέσα, σκοπούς και στόχους, αλλά με μία μέθοδο, που αυτή συνίσταται στο βιασμό της «συλλογικής αυτοσυνείδησης» των λαών, πάνω στην οποία εδράζεται το Έθνος, ως ιστορική έννοια και πολιτισμική οντότητα, που είναι διαχρονική και που εκφράζει τη συνείδηση και τη θέληση των ιστορικά βιούντων υποκειμένων, δηλαδή του λαών. Η «Νέα Τάξη Πραγμάτων», καθώς και τα θρησκευτικά κέντρα του θεοκρατισμού επιδιώκουν, παντί σθένει και τρόπω, την κατάργηση της οντότητας έθνους -κράτους, μέσα από την πολεμική που ασκούν, κρύφια και φανερά, όσοι ασπάζονται, τόσο τις νεοταξίτικες, όσο και τις θεοκρατικές αντιλήψεις του παγκόσμιου οικουμενισμού, ενάντια σε όσους είναι θιασώτες και υπερασπιστές του Έθνους- κράτους, ως διαχρονικής πολιτισμικής οντότητας, που αποτελεί τον πυρήνα της συλλογικής αυτοσυνείδησης των λαών.
Η παγκόσμια δεξιά, σήμερα, θέλοντας να υπερασπίσει την ιδέα του έθνους- κράτους πέφτει στη φάκα της αντίθετης όψης του διεθνισμού, που είναι ο εθνικισμός, που διασπά την ψυχική ενότητα των λαών και αυξάνει τη δυσπιστία και εχθρότητα ανάμεσά τους. Έτσι, αντί να βγάλει τους λαούς από τη σύγχυση, τους δημιουργεί μεγαλύτερη, εξαίροντας μάλιστα τον φανατισμό εκείνων που στηρίζουν την ιδέα του έθνους -κράτους, αλλά που αυτό το κάνουν κατά τον πιο χειρότερο τρόπο και εξάπτουν τις συνειδήσεις των λαών, πράγμα που οδηγεί στους πολέμους και στις διαρρήξεις των σχέσεων ανάμεσα στους λαούς και που αυτό οι δυνάμεις της παγκόσμιας εξουσιαστικής επικράτησης το επιδιώκουν και το αποδίδουν ότι σε αυτά φταίει το κράτος – έθνος, το οποίο γι’ αυτό πρέπει να καταργηθεί. Δηλαδή, τελικά και η δεξιά κουβαλάει νερό στο μύλο της παγκόσμιας εξουσιαστικής επικράτησης.
Επίσης η αριστερά, σήμερα, βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου, εφόσον εμμένει στην ιδεολογία του διεθνισμού -οικουμενισμού, που συνεπάγεται την ταυτόχρονη κατάργηση του κράτους – έθνους, διότι αυτή η θέση και αντίληψη συμπίπτει απόλυτα και στηρίζει τις επιδιώξεις των ανωτέρω κέντρων του παγκόσμιου διεθνισμού – οικουμενισμού. Γι’ αυτό θα πρέπει να στραφεί ενάντια στο διεθνισμό – οικουμενισμό των κέντρων αυτών και να συμπαρίσταται στους μικρούς λαούς- έθνη- κράτη, τα οποία κινδυνεύουν να καταργηθούν, ως οντότητες και οι λαοί να χάσουν την εθνική τους ταυτότητα, την πολιτιστική τους οντότητα, την ιστορία τους, τη γλώσσα τους, την ελευθερία τους, τη δημοκρατίας τους, την ανεξαρτησία τους, όλες τις κεκτημένες αξίες τους και να υποδουλωθούν σε μια παγκόσμια δικτατορική διακυβέρνηση, είτε της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», είτε των θεοκρατικών κέντρων.
Η παγκόσμια αριστερά με τη διανόηση θα πρέπει να χαράξει έναν νέο πολιτικό λόγο, που να εισηγείται ένα καινούργιο μοντέλο διακυβέρνησης με μια άλλη μορφή οικουμενικότητας, που θα γίνει σε βάθος χρόνου με τη συναίνεση όλων των κρατών -εθνών και των λαών τους, για την εγκαθίδρυση της ειρηνικής συνύπαρξης όλων των ανθρώπων, όλων των λαών- εθνών και όλων των πολιτισμών σε μια ενιαία παγκόσμια κοινωνία με αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό στη διαφορετικότητα και την οντότητα των άλλων, είτε ως ατόμων, είτε ως κρατών -εθνών. Για όλους τους λαούς και όλα τα έθνη- κράτη να ισχύει η εξής βασική αρχή: Αυτονομία- αυτοκυβέρνηση. Δηλαδή κάθε κράτος- έθνος και κάθε λαός θα πρέπει να είναι αυτόνομος και αυτοδιοίκητος, μέσα στη Χώρα του και που ταυτόχρονα να συνυπάρχει μέσα σε μια οργανωμένη παγκόσμια κοινωνία, που να λειτουργεί με δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, χωρίς πολέμους, πείνα, φτώχεια, δυστυχία και σεβασμό στα δικαιώματα και στη διαφορετικότητα των άλλων.
Αυτό το καινούργιο μοντέλο διακυβέρνησης είναι αντίθετο από εκείνο που θέλουν ετσιθελικά και βιάζοντας τις συλλογικές συνειδήσεις των λαών, να επιβάλλουν τα παγκόσμια εξουσιαστικά και θρησκευτικά κέντρα της οικουμενικής δικτατορικής διακυβέρνησης. Γι’ αυτό θα πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους τους λαούς ότι η διαίρεση του πλανήτη γη δεν είναι ανθρωπολογική, αλλά απλά γεωγραφική και, ως εκ τούτου, δεν χωρίζει τους λαούς, οι οποίοι πρέπει να ζουν στον Αμφικτυονικό κόσμο του «Εμείς», στον ιδεατό και δυνάμενο να πραγματοποιηθεί κόσμο της οικουμενικής Συνύπαρξης. Ο πλανήτης γη, σήμερα, είναι ένα μεγάλο χωριό και όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, γλώσσα, θρησκεία κ.λ.π, είναι συγχωριανοί μας, που πρέπει να συμβιώνουμε αρμονικά, ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί για όλους, χωρίς πολέμους, φτώχεια, πείνα και δυστυχία. Όλοι είμαστε Α-Δελφοί, διότι μας συνδέει το οικουμενικό πνεύμα των Δελφών, το Αμφικτυονικό ιδεώδες και Απολλώνιο Φως. «Ας είμαστε ρεαλιστές! Ας κυνηγήσουμε το ακατόρθωτο», όπως θα έλεγε ο μεγάλος επαναστάτης της ανθρωπότητας Τσε Γκεβάρα. Έσεται Ήμαρ.


Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2009
Γράφει: Ιωάννης (Ίων) Καρακώστας, συγγραφέας
schizas

Advertisement

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Σόρος και διεθνοαναρχικά φαινόμενα

>

Η παρούσα σελίδα αφορά το «σύστημα Σόρος» ή οποιοδήποτε συναφές με αυτό φαινόμενο. Κτίζει πάνω σε στοιχεία που φωτίζονται ολοένα και περισσότερο μέσα από δηλώσεις, αποκαλύψεις, βιβλία, έρευνα στο διαδίκτυο και έγκυρες δημοσιεύσεις στον τύπο ή στο διαδίκτυο. Αφορά ευθέως ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα των διακρατικών σχέσεων, τις διανεμητικές συνέπειες των ΜΚΟ διεθνικού χαρακτήρα. Οι αναλύσει που ακολουθούν είναι καταγεγραμμένες σκέψεις στο τελικό στάδιο που εντάσσονται σε μια ευρύτερη μελέτη και διαρκή συγγραφή που οδεύει προς πολλές αυτόνομες μονογραφίες και άλλες δημοσιεύσεις στην ελληνική και αγγλική γλώσσα επί ζητημάτων που αφορούν, μεταξύ άλλων, τον ρόλο του έθνους-κράτους και των διεθνών θεσμών την ύστερη εποχή, την ηθική κρίση περί την εξωτερική πολιτική, τον ρόλο των διεθνικών ΜΚΟ στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα και την πολλαπλών επιπέδων περιπτωσιολογική μελέτη του σχεδίου Αναν σε αναφορά με το ελληνικό πολιτικό σύστημα, τους ακαδημαϊκούς και τον ρόλο των διεθνών θεσμών.

Οι αναλύσεις που περιέχει η παρούσα σελίδα για τα «συστήματα Σόρος» δεν προσωποποιούνται, κατ’ ανάγκη, σε αναφορά με τον γνωστό διεθνικό και αντιφατικό μεγαλομανή κερδοσκόπο. Ως διεθνικοί δρώντες τόσο ο ίδιος όσο και οι οργανισμοί που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται μαζί του αποκτούν ενδιαφέρον επειδή μια σειρά από φορείς, φαινόμενα και συμβάντα αφορούν ζωτικά την ανάλυση των διεθνών σχέσεων. Ενδιαφέρουν, επίσης, οι ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές και διπλωματικές προεκτάσεις, ιδιαίτερα όσον αφορά την λαϊκή κυριαρχία, τον ρόλο των διεθνών θεσμών και την σταθερότητα των διακρατικών σχέσεων. Για να το θέσουμε επακριβώς, ενώ οι ανθρώπινες σχέσεις στο διεθνές σύστημα ρυθμίζονται από τους οντολογικά θεμελιωμένους θεσμούς του έθνους-κράτους και των συμπαρομαρτούντων διεθνών θεσμών, τα διεθνικά φαινόμενα σ’ όλες τις εκδηλώσεις τους επηρεάζουν τις διεθνείς σχέσεις με ένα ρευστό, δυνητικά ανορθολογικό και συχνότατα αποσταθεροποιητικό τρόπο. Τόσο στις θετικές εκδηλώσεις τους όπως για παράδειγμα τις οργανώσεις προστασίας του περιβάλλοντος όσο και στις αδιαμφισβήτητα εγκληματικές του εκδηλώσεις όπως για παράδειγμα η τρομοκρατία, τα διεθνικά φαινόμενα αναμφίβολα οφείλονται στα ελλείμματα ενδοκρατικής και διακρατικής διακυβέρνησης.
Εύλογα, το ενδιαφέρον εστιάζεται στο «σύστημα Σόρος» επειδή πρόκειται για μια από τις γνωστότερες και πιο πολυσυζητημένες περιπτώσεις εξωπολιτικού διεθνικού δρώντα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ως φαινόμενο, εμπεριέχει πολλά άλλα ανάλογα και αντίστοιχα φαινόμενα που εκδηλώνονται υπό διαφορετικές μορφές, διαφορετικά περιεχόμενα και διαφορετικές βαθμίδες. Μεταξύ άλλων: τα ιδρύματά του, οι «συναρτημένοι» με αυτόν ΜΚΟ και διεθνικές δραστηριότητές τους, οι διασυνδέσεις του με νυν, πρώην και ενδεχομένως αυτονομημένους αξιωματούχους διαφόρων «υπηρεσιών», τα φιλοσοφήματά του, η επιρροή του σε κοινωνίες της περιφέρειας στην οποία ανήκει η Ελλάδα αλλά και ευρύτερα, ο διεθνικός χαρακτήρας σχεδόν όλων των δραστηριοτήτων του, οι αλλοπρόσαλλα εναλλασσόμενες σχέσεις του με διάφορους ηγέτες, οι κερδοσκοπικές του επιδόσεις, οι φιλανθρωπικές του βιτρίνες και κυρίως, η βαθύτατη ασυμβατότητα των διεθνικών του δραστηριοτήτων με την έννοια πολιτική όπως αυτή είναι κλασικά νοηματοδοτημένη και οικουμενικά και καθολικά αποδεκτή. Το φαινόμενα Σόρος, θα υποστηριχτεί πιο κάτω, είναι διεθνοπολιτική ανωμαλία λόγω ελλειμμάτων ορθολογιστικής διεθνούς διακυβέρνησης.
Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο, όπως εξηγώ πιο κάτω, το «φαινόμενο Σόρος» αποτελεί το ανώτατο στάδιο μιας νέας έννοιας, του «διεθνοαναρχισμού»: Πρόκειται για διεθνικούς φορείς διανεμητικών δυνατοτήτων οι οποίοι εν μέρει ή εν όλω δεν θέτουν τις πολιτικές τους δραστηριότητές τους υπό την αίρεση της λαϊκής κυριαρχίας κάποιου κυρίαρχου κράτους. Ούτως ή άλλως, αυτό είναι δύσκολο ή αδύνατο να γίνει λόγω του διεθνικού και εξωπολιτικού χαρακτήρα αυτών των δραστηριοτήτων. Οι διανεμητικές δραστηριότητες, εξάλλου, δεν υπόκεινται ή δεν υπόκεινται σε επαρκείς κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους και εξισορροπήσεις. Η διαφυγή των συντεταγμένων κανονιστικών ελέγχων, εξάλλου, συνοδεύεται με λόγια, ιδέες και πράξεις που καθιστούν σαφές ότι δεν συμφωνούν με τις κυριαρχικές οριοθετήσεις των διακρατικών σχέσεων. Κατά κάποιο παράδοξο τρόπο, στο ανώτατο διανοητικό στάδιό του αυτό το φαινόμενο ενσαρκώνεται από ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες ιδέες των «κριτικών κονστρουκτιβιστών».
Εν ολίγοις, αν και οι φορείς κινούνται διαμέσου ή εντός των κρατών, οι διανεμητικού χαρακτήρα πνευματικές και υλικές δραστηριότητες του «συστήματος Σόρος» ουσιαστικά βρίσκονται εκτός πολιτικής όπως οριοθετείται και οροθετείται στο πλέγμα σχέσεων «κοινωνίας και εξουσίας» οποιουδήποτε συγκεκριμένου κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Μπορεί να έχει έδρες, ινστιτούτα, ανθρώπους, ιδρύματα και άλλους φορείς διεσπαρμένους σε συγκεκριμένα κράτη, ο διεθνικός όμως χαρακτήρας των δραστηριοτήτων τα καθιστά εν πολλοίς -αν όχι πλήρως- εξωκοινωνικά και εξωπολιτικά. Αν και πασίδηλα πρόκειται για την κορυφή του παγόβουνου, τα στοιχεία για τους διεθνικούς φορείς με τους οποίους σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό εμπλέκεται ο βαθύπλουτος κερδοσκόπος και τα ιδρύματά του είναι ήδη πολλά. Για τους σκοπούς της παρούσης ανάλυσης, τα όσα είναι ήδη γνωστά επαρκούν για να μας δώσουν μια ικανοποιητική εικόνα των συνεπειών των δράσεών του.
Ο Σόρος, τα ιδρύματά του και τις δραστηριότητές του, θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο σημαντικών περιπτωσιολογικών μελετών για τα διεθνικά φαινόμενα και τις διανεμητικές τους συνέπειες. Μεταξύ άλλων, το κράτος των Σκοπίων που φαίνεται πως ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε κρατίδιο επηρεαζόμενο από τον μεγαλομανή κερδοσκόπο, οι δραστηριότητές στην υπόθεση του Κοσόβου, οι παρεμβάσεις σχετιζόμενων με αυτόν ιδρυμάτων με το σχέδιο Αναν στο Κυπριακό, οι σχέσεις του με «υπηρεσίες» ηγεμονικών δυνάμεων, η σχέση του με την «στρατηγική μαλακής ισχύος» των ΗΠΑ, οι παρεμβάσεις του στα πολιτιστικά δρώμενα κτλ.
Πιο ενδιαφέροντα όμως είναι τα στοιχεία που αποκαλύφτηκαν για τις σχέσεις του με «ερευνητικούς πυρήνες» των οποίων οι δραστηριότητες αφορούν τόσο διεθνή ζητήματα όσο και ζητήματα ενδοκρατικής τάξης, δικαιοσύνης και ηθικών ή κοσμοθεωρητικών διαμορφώσεων. Είναι για παράδειγμα εξόχως ενδιαφέρον σε μια χώρα όπως η Ελλάδα με εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές της ελευθερίας στον βωμό του αγώνα ανεξαρτησίας (αγώνα για εσωτερική αυτοδιάθεση, εξωτερική-εσωτερική κυριαρχία, κοινωνική-πολιτισμική ετερότητα) να βλέπει κάποιους πυρήνες διεθνικών διανοουμένων που σχετίζονται με ένα άκρως αμφιλεγόμενο κερδοσκόπο όπως ο Σόρος να επιχειρούν ρητά και διακηρυγμένα να ροκανίσουν τα θεμέλια της ελληνικής εθνικής-κοινωνικής, συνειδησιακής και πολιτισμικής ετερότητας.

συνέχεια εδώ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Ο Νεύτωνας αντιγράφει τον Αριστοτέλη!

>

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Το μίσος των Τούρκων. Αυτοί δεν χαρίζουν, εμείς;

>

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>H επιδημία που έπληξε την Αθήνα το 431/430 π.Χ., στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου

>

Μιχάλης Α. Τιβέριος, καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τον τελευταίο καιρό ζούμε με τον φόβο της «νέας γρίπης». Ανεξάρτητα από το αν ο φόβος αυτός είναι δικαιολογημένος ή αν προκλήθηκε, ως έναν βαθμό, από επιτήδειους για ευνόητους λόγους, μου έδωσε το έναυσμα να ασχοληθώ σήμερα με τη γνωστή επιδημία που έπληξε την Αθήνα το 431/430 π.Χ., στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Προτού το DΝΑ μπει στη ζωή μας, κάθε προσπάθεια της παλαιοπαθολογίας- πρόκειται για την επιστήμη που μελετά τις ασθένειες του ανθρώπου κατά το παρελθόν- να διαγνώσει επιδημίες που είχαν ενσκήψει σε παλαιότερες εποχές συναντούσε, για πολλούς λόγους, μεγάλες δυσκολίες. Αυτό ισχύει και για τον λοιμό που χτύπησε την Αθήνα κατά τον δεύτερο χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Παρά τη λεπτομερή περιγραφή του και τη σαφή εξιστόρηση της κλινικής εικόνας των ασθενών που μας δίνει ο Θουκυδίδης- σημειώνω ότι και ο ίδιος προσβλήθηκε από την επιδημία αλλά ήταν από τους τυχερούς που επέζησαν-, εν τούτοις δεν κατέστη δυνατή η ασφαλής ταυτοποίηση της νόσου.
Η επιδημία αυτή, που πρέπει να αφάνισε περίπου το ένα τρίτο των Αθηναίων, συμπεριλαμβανομένου του χαρισματικού ηγέτη τους, του Περικλή, κράτησε δύο ολόκληρα χρόνια και επανήλθε το 427 για έναν ακόμη χρόνο. Παραθέτω ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα της διήγησης του Θουκυδίδη, σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου: «… Και πριν παρέλθουν πολλαί ημέραι από της εισβολής (των Πελοποννησίων), παρουσιάσθη διά πρώτην φοράν εις τας Αθήνας ο λοιμός, ο οποίος… είχεν ενσκήψει προηγουμένως πολλαχού…, αλλά πουθενά δεν εμνημονεύετο λοιμώδης νόσος τοιαύτης εκτάσεως, ούτε φθορά ανθρώπων τόσον μεγάλη. Διότι ούτε ιατροί, οι οποίοι, αγνοούντες την φύσιν της ασθενείας, επεχείρουν διά πρώτην φοράν να την θεραπεύσουν, αλλ΄ απέθνησκαν οι ίδιοι μάλλον, καθόσον και περισσότερον ήρχοντο εις επαφήν με αυτήν, ούτε άλλη καμμία ανθρωπίνη τέχνη ηδύνατο να βοηθήση. Ο,τι αφορά εξ άλλου τας προς τους θεούς παρακλήσεις… τα πάντα ήσαν ανωφελή, και επί τέλους οι άνθρωποι, καταβληθέντες από το κακόν, παρητήθησαν αυτών…. Και το φοβερώτερον εις όλην αυτήν την ασθένειαν ήτο όχι μόνον η αποθάρρυνσις των θυμάτων, όταν αντελαμβάνοντο ότι προσεβλήθησαν από την νόσον (διότι το πνεύμα των παρεδίδετο αμέσως εις απελπισίαν και εγκατέλειπον εαυτούς εις την τύχην και δεν ανθίσταντο κατά της ασθενείας), αλλά και το γεγονός ότι νοσηλεύοντες ο εις τον άλλον εμολύνοντο και απέθνησκαν ωσάν πρόβατα…. Νεκροί έκειντο οι μεν επί των δε, και ημιθανείς εκυλίοντο εντός των δρόμων… και οι ιεροί περίβολοι, εντός των οποίων είχαν κατασκηνώσει, ήσαν πλήρεις νεκρών…».
Το 1994/95, κατά τις εργασίες κατασκευής σταθμού μετρό στον Κεραμεικό, η προσεκτική ανασκαφή της αρχαιολόγου Ε. Μπαζιωτοπούλου-Βαλαβάνη έφερε στο φως ένα όρυγμα πλάτους περίπου 6,50μ. και βάθους γύρω στο 1,60μ., εντός του οποίου υπολογίζεται ότι είχαν ταφεί «ατάκτως» περί τα 150 άτομα. Ο βιαστικός τρόπος ταφής, σε συνδυασμό με τη χρονολόγηση των κτερισμάτων που συνόδευαν κάποιες ταφές γύρω στο 430-425 π.Χ., οδήγησε την ανασκαφέα να συσχετίσει τους νεκρούς του ορύγματος με τα θύματα του λοιμού που περιγράφει ο Θουκυδίδης. Διαβλέποντας ότι η μελέτη του σκελετικού υλικού του ομαδικού αυτού τάφου από ειδικούς θα μπορούσε να οδηγήσει στον εντοπισμό της θανατηφόρου επιδημίας που τσάκισε την Αθήνα, επεδίωξε μια διεπιστημονική συνεργασία. (Ανάλογες συνεργασίες δεν είναι άγνωστες, ακόμη και σε παλαιότερες εποχές. Ο Η. Schliemann, π.χ., ανασκάπτοντας τις Μυκήνες, είχε ζητήσει τη συνεργασία του τότε περίφημου ανατόμου R. Virchow.) Ετσι συνεργάστηκε με τους Μ. Παπαγρηγοράκη, επίκουρο καθηγητή Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Φ. Συνοδινό, ορθοδοντικό, και Χ. Γιαπιτζάκη, γενετιστή, βιολόγο-οδοντίατρο. Τα πρώτα πορίσματα της διεπιστημονικής αυτής ομάδας, ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, έχουν ήδη δημοσιευθεί στο Journal of Ιnfectious Diseases.
Οι παραπάνω ερευνητές μελέτησαν το DΝΑ του πολφού τριών δοντιών από τρία κρανία του ομαδικού τάφου. Στον πολφό είχε παγιδευτεί, μετά τον θάνατο των ασθενών, ο μικροβιακός παράγοντας που είχε προκαλέσει την ασθένειά τους και ο οποίος είχε φτάσει εδώ μέσω του αίματος. Με εφαρμογή σύγχρονων εργαστηριακών μεθόδων προχώρησαν στην ταυτοποίηση του μικροβίου της ασθένειας και έτσι μάθαμε ότι το θανατικό που ξέσπασε στην Αθήνα το 431/30 π.Χ. ήταν τυφοειδής πυρετός. Ωστόσο μερικά συμπτώματα και ορισμένες συνέπειες της ασθένειας, όπως παρατίθενται από τον Θουκυδίδη, δεν σχετίζονται με τον τυφοειδή πυρετό όπως τον ξέρουμε σήμερα. Ετσι, υπάρχει πιθανότητα ή να είχε ξεσπάσει στην Αθήνα συγχρόνως και άλλη μολυσματική ασθένεια ή, πράγμα που ίσως είναι και πιθανότερο, σήμερα να γνωρίζουμε μια μεταλλαγμένη μορφή της ασθένειας και το μικρόβιο που εντοπίστηκε στα δόντια των τριών νεκρών του ομαδικού τάφου να σχετίζεται με μια πρώιμη μορφή της. Η επιδημία τσάκισε τους Αθηναίους και έπαιξε, αναμφίβολα, καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία του πολέμου που έληξε με τη συντριβή της Αθήνας, η οποία ουδέποτε πλέον έγινε ηγέτιδα δύναμη. Και όχι μόνο αυτό. Οι ως τότε ιατροί-άγιοι της πόλης έχασαν το κύρος τους. Το 420 π.Χ. οι Αθηναίοι υποδέχονται έναν νέο θεό της ιατρικής, τον Ασκληπιό, που έμελλε να ριζώσει στην πόλη τους ως το τέλος του αρχαίου κόσμου.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Υπάρχουν αμερικανικές παραβιάσεις του FIR Αθηνών;

>

Απαρατήρητη πέρασε από το σύνολο των ΜΜΕ η σοβαρή καταγγελία έμπειρου διπλωμάτη για συχνές παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου από αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη. Συγκεκριμένα, ο πρέσβης Ηλίας Γούναρης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Κεφάλαιο (21/11/2009) σχετικά με το καθεστώς των Ιμίων, αναφερόμενος στη διγλωσσία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, υποστήριξε ότι «καταγγέλλουμε, λόγου χάρη, την παραβίαση του εναέριου χώρου μας από τουρκικά αεροπλάνα αλλά δε λέμε τίποτα όταν το ίδιο κάνουν, και με μεγάλη συχνότητα μάλιστα, οι Αμερικανοί»! Επισημαίνεται ότι πρόκειται για ιδιαίτερα προβεβλημένο στέλεχος της ελληνικής διπλωματίας καθώς υπηρέτησε ως πρέσβης στη Μόσχα και στο Λονδίνο, Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ ενώ έχει διατελέσει στο παρελθόν γενικός διευθυντής Πολιτικών Υποθέσεων του ΥΠΕΞ, διαπραγματευτής για το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ και πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων.

Αρκετά περιστατικά παραβιάσεων και αναχαιτίσεων αμερικανικών αεροσκαφών εντός του FIR Αθηνών έχουν καταγραφεί στο παρελθόν χωρίς ωστόσο να δημοσιοποιούνται λεπτομέρειες. Στις 20 Ιουλίου 1974 οι ελληνικοί σταθμοί ραντάρ αποκάλυψαν συνολικά 14 ίχνη αεροσκαφών του 6ου Στόλου των ΗΠΑ, που πετούσαν σε απόσταση 60ν.μ. νοτίως και ανατολικώς της Κρήτης, μέχρι την Ρόδο, δίνοντας την εντύπωση ότι οι Αμερικανοί επεδίωκαν να παρεμποδίσουν τυχόν ελληνική αεροπορική ενέργεια προς την Κύπρο. Στην Έκθεση Σεμερτζάκη για τις αεροπορικές επιχειρήσεις του 1974 καταγράφεται αερομαχία μεταξύ δύο ελληνικών F-5Α της 341 ΜΑΗ με ζεύγος αμερικανικών F-4. Συγκεκριμένα «εις απόστασιν 3-4 ν.μ. ο ημέτερος σχηματισμός εγένετο αντιληπτός υπό του στόχου, όστις ήρξατο εκτελών επιθετικούς ελιγμούς. Τούτο εχαρακτηρίσθη υπό του ημετέρου σχηματισμού ως εχθρική ενέργεια και ούτω ενεπλάκη εις αερομαχίαν μετά του στόχου, ενημερώνων συγχρόνως και τον έλεγχον RADAR (Ε/W ΖΗΡΟΥ). Εις την εξέλιξιν της αερομαχίας τα αεροσκάφη διεσπάσθησαν (εις εναντίον ενός). Το ημέτερον Νο2 απενεπλάκη των ελιγμών, επιστρέψαν διά προσγείωσιν. Το ημέτερον ΜΙ, κατά την εμπλοχήν, ευρεθέν εις πλεονεκτικήν θέσιν (όπισθεν του στόχου και εις απόστασιν βολής) εζήτησεν, εκ του ελέγχοντος σταθμού RADAR, την έγκρισιν εκτελέσεως βολής κατά του στόχου, και έλαβεν αρνητικήν απάντησιν. Εν συνεχεία, όμως, αντιληφθέν ότι ο στόχος (F-4) έβαλεν διά του πυροβόλου του, ηττήσατο, εκ νέου, έγκρισιν διά την κατάρριψιν του στόχου. H απάντησις ήτο και πάλιν αρνητική».
Στις 10 Οκτωβρίου 1977 δύο μαχητικά αεροσκάφη F-4E της 339 ΜΑΠΚ κλήθηκαν να αναγνωρίσουν άγνωστο ίχνος, που αποδείχθηκε ανθυποβρυχιακό S-3A του αμερικανικού αεροπλανοφόρου USS Saratoga, το οποίο έπλεε στο Αιγαίο στα πλαίσια ΝΑΤΟικής άσκησης. Κατά τη διάρκεια της αναχαίτισης του αμερικανικού αεροσκάφους κατέπεσε το ένα ελληνικό F-4E με αποτέλεσμα το θάνατο των χειριστών του, Σμηναγού (Ι) Σταύρου Γιαννικάκη και Ανθυποσμηναγού (Ι) Παναγιώτη Πετρούτσου.

strategy

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Η προσφορά του Αγίου Όρους

>

Η προσφορά του Αγίου Όρους είναι γνωστή, πλούσια, διάφορη και μεγάλη. Εμείς εδώ ταπεινά και απλά θα θίξουμε μερικές μόνο πτυχές της. Κατά την τουρκοκρατία το Άγιον Όρος αποτέλεσε κέντρο ενισχύσεως των καταδυναστευομένων. Η ίδρυση της Αθωνιάδος Ακαδημίας, στα μέσα του 18ου αιώνος, μ’ επιφανείς διδασκάλους όπως τον Ευγένιο Βούλγαρη, Αθανάσιο Πάριο, Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη και λοιπούς, και μαθητές όπως τον ιερομάρτυρα κι εθναπόστολο Κοσμά τον Αιτωλό, που ίδρυσε πολλά σχολεία κι εμψύχωσε τους Χριστιανούς στην πατρώα πίστη τους, Ρήγα Φεραίο τον εθνομάρτυρα και άλλους.
Κατά την περίοδο αυτή ορισμένοι που αλλαξοπίστησαν πήγαιναν σ’ έμπειρους πνευματικούς στο Άγιον Όρος και κατόπιν εξομολογήσεως, κατηχήσεως και μετανοίας μετέβαιναν και μαρτυρούσαν «για του Χριστού την πίστη την αγία». Οι άθλοι των ηρωικών Νεομαρτύρων, κατά τους ιστορικούς, αποτέλεσαν την καλύτερη διδασκαλία και σωφρονισμό, για όσους δείλιαζαν στις απειλές των Οθωμανών κι απαρνούνταν την ορθόδοξη πίστη. Περίπου πενήντα Νεομάρτυρες γαλουχήθηκαν πνευματικά στο Άγιον Όρος.
Η γλώσσα και η θρησκεία αναμφισβήτητα αποτελούν τα πόδια ενός έθνους. Το Άγιον Όρος σε όλη του την ιστορία αγωνίστηκε με πολλούς τρόπους για να μη κουτσουρευτούν. Ο απανταχού Ελληνισμός διατηρώντας ακμαία και ζωντανή τη γλώσσα και τη θρησκεία του θα διατηρηθεί ακμαίος και ζωντανός. Ο μεγάλος βυζαντινολόγος κι ένθερμος φιλοαθωνίτης Στήβεν Ράνσιμαν γράφει: «Οι Έλληνες έχουν μια κληρονομιά για την οποία μπορούν να αισθάνονται υπερήφανοι. μια κληρονομιά που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στις εναλλασσόμενες υλικές καταστάσεις. Στους σκοτεινότερους αιώνες της Ελληνικής Ιστορίας η Εκκλησία ήταν εκείνη η οποία, παρόλες τις πολλές δυσκολίες, τις πολλές απογοητεύσεις και αυτές ακόμη τις ταπεινώσεις, μπόρεσε όχι μόνο να προσφέρει πνευματική ανακούφιση, αλλά και να συντηρήσει και διατηρήσει τις παραδόσεις του Ελληνισμού. Οι μοντερνιστές έχουν συχνά υποτιμήσει τον ρόλο της…».
Τον 18ο αιώνα παρατηρείται στο Άγιον Όρος μια σημαντική αναγέννηση με την παρουσία αρκετών αγίων και φωτεινών μορφών, οι οποίοι με δυνατό οπλισμό την αρετή και τη σοφία, όπως του Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ, όπου αυτός και οι πολλοί μαθητές του μεταφράζουν στα ρουμανικά και ρωσικά έργα των Ελλήνων Πατέρων, Νικοδήμου του Αγιορείτου, του πολυγραφώτατου συγγραφέα, ερμηνευτή και μεταφραστή, Μακαρίου του Νοταρά, του δραστήριου εκδότη και ταλαντούχου ιεράρχη, Αθανασίου του Παρίου, του περίφημου διδασκάλου και αντιαιρετι­κού ιεροκήρυκος. όλοι εργάζονται συστηματικά για την έκδοση ψυχωφελών βιβλίων προς ενίσχυση του λαού. Έτσι δημιουργούν ένα υγιή και πραγματικό διαφωτισμό στα λαϊκά στρώματα, που διψούσαν για τέτοια πνευματική τροφή, αντίθετα με τον διαφωτισμό του Κοραή, που είχε περισσότερο ευρωπαϊκά πρότυπα και όχι την ελληνορθόδοξη παράδοση. Οι κοροϊδευτικά ονομαζόμενοι Κολλυβάδες δεν έμεναν σε μια στείρα ωραιολογία και παρελθοντολογία αλλά αντλώντας διδάγματα, από τη ζωηφόρο παράδοση, μιλούσαν για το παρόν και το μέλλον ενός λαού με ιερές ρίζες.
Στην υπερχιλιόχρονη ιστορία του Αγίου Όρους αναδείχθηκαν περισσότεροι από 300 επώνυμοι άγιοι, για τους οποίους από ετών ετοιμάζουμε τόμο, οι οποίοι απλά δεν εργάσθηκαν για την ατομική τους σωτηρία και την εξασφάλιση της βασιλείας των ουρανών, αλλά έγραψαν, δίδαξαν, βοήθησαν αναγκεμένους, ίδρυσαν μονές, έκτισαν εκκλησίες και σχολεία, έγιναν μητροπολίτες και πατριάρχες κι επηρέασαν πολλούς στο αγαθό, δίκαιο και τίμιο.
Ο όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης ακολούθησε με τις προσευχές του τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά στις νικηφόρες μάχες του στην Κρήτη κι εργάσθηκε ιεραποστολικά στην Κύπρο. Ο όσιος Ευθύμιος βοήθησε πνευματικά την πατρίδα του Ιβηρία, τη σημερινή Γεωργία, με σπουδαία μεταφραστικά έργα. Ο άγιος Σάββας ο Νεμάνια επέστρεψε στην πατρίδα του τη Σερβία από τη μονή Χιλανδαρίου κι έγινε πρώτος αρχιεπίσκοπος των Σέρβων με λαμπρό έργο. Οι Σέρβοι τη μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους θεωρούν κοιτίδα του πολιτισμού τους. Το σημαντικό έργο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά αποτέλεσε σταθμό στην ορθόδοξη θεολογία. Υπήρξε σπουδαίος συγγραφέας και δραστήριος, ικανός και πολύτιμος μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος από ηγούμενος της Μεγίστης Λαύρας έγινε Οικουμενικός Πατριάρχης και ανέπτυξε πλούσια ιεραποστολή και ποιμαντική δράση. Ο άγιος Αθανάσιος ο Μετεωρίτης από αγιορείτης ασκητής έγινε ο κτίτορας της πρώτης μεγάλης μονής στα Μετέωρα και ιδρυτής της δεύτερης μετά το Άγιον Όρος μοναχοπολιτείας της Ελλάδος, η οποία προσέφερε πολλά στη Θεσσαλία. Ο άγιος Νήφων από τη μονή Διονυσίου έγινε Οικουμενικός Πατριάρχης και κατόπιν φωτιστής της Ρουμανίας κατά την εκεί παραμονή του και δράση του. Ο άγιος Μάξιμος ο Γραικός, με τη μεγάλη μόρφωση που είχε, από τη μονή Βατοπεδίου εστάλη στη Ρωσία για τη συστηματική μεταφραστική εργασία εκκλησιαστικών βιβλίων και την αναμόρφωση του εκκλησιαστικού βίου. Δυστυχώς το τέλος του ήλθε στη φυλακή από δεινούς συκοφάντες του, που ενοχλούνταν από την πνευματική εργασία του. Ο άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω από τις μονές Καρακάλλου και Φιλοθέου, όπου έζησε ασκητικά, μετέβη κηρύττοντας στη Μακεδονία και Θεσσαλία και ίδρυσε μονές, που κατά την τουρκοκρατία ήταν καταφύγιο των καταδυναστευομένων. Ο άγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία από τις σκήτες της Καψάλας και της Αγίας Άννας μετέβη στα Ιεροσόλυμα και τα νησιά και κατέληξε στην Κεφαλλονιά, όπου ίδρυσε μονή και ως θαυματουργός άγιος είναι προστάτης του νησιού. Τελευταίος της μεγάλης σειράς των εξελθόντων του Αγίου Όρους προς βοήθεια του λαού είναι ο άγιος Σάββας της Καλύμνου, που εκοιμήθη το 1948 και είναι και αυτός προστάτης και φύλακας του ωραίου αυτού νησιού των Δωδεκανήσων.
Οι Άγιοι τα χαρίσματα δεν τα φύλαξαν υπερήφανα για τον εαυτό τους, αλλά τα πρόσφεραν απλόχερα σε όσους ζητούσαν και είχαν ανάγκη. Όπως μερικοί χαίρονται μόνο όταν παίρνουν, εκείνοι χαίρονταν να δίνουν. Όμως για να δώσουν και να βοηθήσουν επιτυχώς τους άλλους, είχαν βοηθήσει καλά πρώτα τον εαυτό τους, στην αγιορείτικη σχολή της ησυχίας επί πολλά έτη, κι έτσι είχαν φθά­σει σε μέτρα αυτογνωσίας, αδελφογνωσίας και θεογνωσίας. Ένας δάσκαλος, αν δεν έχει διδαχθεί σωστά και καλά δεν μπορεί να διδάξει αποδοτικά κι αν το κάνει θ’ αποτύχει. Ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά γνωρίζει πολλά και μερικές φορές αγνοεί τον εαυτό του, έτσι ταλαιπωρείται έχοντας απαιτήσεις.
Το έργο των μοναχών που έμειναν μόνιμα στο Άγιον Όρος, και μερικοί δεν εξήλθαν ποτέ από αυτό, δεν σημαίνει ότι ήταν αφιλάνθρωπο κι ενδιαφέρονταν εγωιστικά μόνο για τη σωτηρία του εαυτού τους, δίχως καμιά προσφορά στον κόσμο. Μοναχός σημαίνει μόνος, αλλά όχι απομονωμένος και μισάνθρωπος. Είναι μόνος και σιωπηλός, γιατί ζητά την κοινωνία και την κουβέντα με τον Θεό. Το κύριο έργο των μοναχών και η μεγαλύτερη προσφορά στην Εκκλησία και στον κόσμο είναι δια της προσευχής. Ένα έργο που δεν φαίνεται, δεν φαντάζει και δεν διαφημίζεται, αλλά που δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και δεν έχει αποτελέσματα. Αν πιστεύουμε στον Χριστό και στους λόγους Του στο Ευαγγέλιο, η καλύτερη επικοινωνία μαζί Του είναι δια της προσευχής. Αυτή η προσευχή των ταπεινών μοναχών βοηθά τον κόσμο κι επιμηκύνει το έλεος του Παναγάθου Θεού επ’ αυτού. Οι μοναχοί, όπως είπαν, κατά κάποιον τρόπο, είναι οι επαγγελματίες προσευχόμενοι. Προσεύχονται και για εκείνους που δεν προσεύχονται ή δεν μπορούν ή δεν θέλουν. Στις καθημερινές θείες Λειτουργίες στο Άγιον Όρος μνημονεύονται χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Όπως είπε ένας άγιος, ο κόσμος θα εκλείψει όταν σταματήσει η προσευχή στον κόσμο. Θεωρείται από μερικούς η προσευχή κάτι το δύσκολο και πολύ βαρύ κι όμως είναι κάτι το πολύ ωραίο, εύκολο κι ευχάριστο, όταν γίνεται με αγάπη κι ανοιχτή καρδιά κι όχι συνηθισμένος τύπος κι υποχρεωτικό καθήκον, όπως μιλά το παιδάκι στη μητέρα του.
Υπάρχει όμως και το ορατό έργο της προσφοράς του Αγίου Όρους. Στον ανατολικό ορθόδοξο Μοναχισμό γεννήθηκαν και ανα­πτύχθηκαν οι λεγόμενες ιερές τέχνες. βυζαντινή αγιογραφία, ψηφιδογραφία, μουσική, υμνογραφία, ξυλογλυπτική, κεντητική, αργυροχρυσοχοΐα και λοιπές. Στο Άγιον Όρος διατηρήθηκαν με ζήλο κι αυξήθηκαν με προσοχή οι τέχνες αυτές. Σήμερα έχουμε 20.000 περίπου βυζαντινές εικόνες, καμωμένες περίτεχνα με τα μυστικά της θεσπέσιας βυζαντινής τεχνοτροπίας, αλλά και με προσευχή, νηστεία και κατάνυξη. Μεταξύ αυτών έχουμε και θαυματουργικές εικόνες, που μοναχοί και λαϊκοί προσκυνητές τις τιμούν ιδιαίτερα, κυρίως της Θεοτόκου, όπως του Άξιον Εστί του ναού του Πρωτάτου, ενώπιον της οποίας τον 10ο αιώνα πρωτοψάλθηκε ο γνωστός θεομητορικός ύμνος από τον αρχάγγελο Γαβριήλ. Επίσης της Οικονόμισσας στη Μεγίστη Λαύρα, της Βηματάρισσας στη Βατοπεδίου, της Πορταΐτισσας στην Ιβήρων, της Τριχερούσας στη Χιλανδαρίου, του Ακαθίστου στη Διονυσίου, της Γοργοϋπηκόου στη Δοχειαρίου και άλλες. Στο Άγιον Όρος έχουμε 120 τετραγωνικά χιλιόμετρα τοιχογραφίες από τους καλύτερους εκπροσώπους των βυζαντινών τεχνοτροπιών, όπως του Πανσελήνου στο Πρωτάτο, της Μακεδονικής Σχολής, τον 13ο αιώνα, του Θεοφάνη στις μονές Μεγίστης Λαύρας και Σταυρονικήτα, τον 16ο αιώνα, και του Τζώρτζη στη Διονυσίου. Η βυζαντινή τέχνη των ιερών εικόνων συνεχίζεται και σήμερα και πολλοί πιστοί θεωρούν ευλογία για το σπίτι τους μια τέτοια εικόνα. Οι βυζαντινές εικόνες έχουν μια εξαίσια πνευματικότητα και χάρη και εικονίζουν όχι ρεαλιστικά, όπως η δυτική αναγεννησιακή τέχνη, τη θεωμένη φύση του ανθρώπου. Γράφει ο φιλοαγιορείτης αγιογράφος και συγγραφέας μακαριστός από ετών Φώτης Κόντογλου: «Τί μυστήριο και κατάνυξη έχουν οι εικόνες που έκαναν μερικοί αγράμματοι και απλοί βυζαντινοί αγιογράφοι, αλλά και όλα τα έργα που είναι καμωμένα κατά τη βυζαντινή παράδοση: εκκλησίες, μοναστήρια, κελλιά, ύμνοι, ψαλμωδίες, λόγοι, ευλογίες, χαιρετισμοί, χειρόγραφα, άμφια, κεντήματα, σκαλιστά ξύλα, μανουάλια. Όλα εκφράζουν, με διάφορα μέσα, μία και την ίδια εσωτερική ουσία. Απ’ όλα ευωδιάζει, σαν σμύρνα και σαν αλόη η ελληνορθόδοξη πνευματικότητα».
Στο Άγιον Όρος φυλάγονται στα σκευοφυλάκια περισσότερα από 20.000 πολύτιμα καλλιγραφημένα χειρόγραφα από τον 5ο μέχρι τον 20ο αιώνα. Από αυτά 2200 είναι με καταπληκτικές έγχρωμες μικρογραφίες (μινιατούρες). Δείγματα υψηλής τέχνης αργυροχρυσοχοΐας είναι δισκοπότηρα, εξαπτέρυγα και σταυροί, με αφιερωματικές επιγραφές βυζαντινών αυτοκρατόρων, κανδήλια, κηροπήγια και λειψανοθήκες. Τα τίμια λείψανα μαζί με τις εικόνες αποτελούν τον πολυτιμότερο θησαυρό του Αγίου Όρους. Μεταξύ αυτών διακρίνονται περίτεχνοι σταυροί, που περιέχουν τίμιο ξύλο, το μεγαλύτερο τεμάχιο σώζεται στη μονή Ξηροποτάμου, όπου υπάρχει και η τρύπα από τα καρφιά της σταυρώσεως του Κυρίου. Τα τίμια δώρα, που προσέφεραν οι τρεις μάγοι στον νεογέννητο Χριστό, χρυσός, λίβανος και σμύρνα, στη μονή του Αγίου Παύλου. Η ζώνη της Θεοτόκου στη μονή Βατοπεδίου. Το δεξί χέρι του Τιμίου Προδρόμου στη μονή Διονυσίου. Το χέρι της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής της Μυροφόρου στη μονή της Σίμωνος Πέτρας και πολλά άλλα, που αποτελούν τη μεγαλύτερη συλλογή τιμίων λειψάνων στον κόσμο. Αρκετά από αυτά έχουν ιδιαίτερη ευωδία και χάρη και θαυματουργούν στους με θερμή πίστη προσκυνούντας αυτά. Δείγματα λεπτής ξυλογλυπτικής τέχνης είναι σταυροί μικρών διαστάσεων με πολυπρόσωπες παραστάσεις από το Δωδεκάορτο των δεσποτικών εορτών, που κατασκευάζονται ακόμη και σήμερα από υπομονετικούς ασκητές, τέμπλα επίσης με πολλές παραστάσεις, όπως της μονής Κουτλουμουσίου, το οποίο κατασκεύασαν δύο μοναχοί εργαζόμενοι επί πολλά χρόνια, αναλόγια, στασίδια, εικονοστάσια, δεσποτικοί θρόνοι και λοιπά.
Επίσης ιδιαίτερα αξιόλογα είναι κεντημένα άμφια, με παραστάσεις και μορφές αγίων, και καλύμματα για τις λατρευτικές ανάγκες, που φυλάγονται με προσοχή και ευλάβεια, όπως αρχιτεκτονήματα που προκαλούν την έκπληξη, γλυπτά που προκαλούν τον θαυμασμό και κατασκευές από μπρούντζο και σίδερο, που εντυπωσιάζουν για την έμπνευση των υπομονετικών κατασκευαστών τους.
Η βυζαντινή μουσική αναπτύ­χθηκε ιδιαίτερα στο Άγιον Όρος και διατηρήθηκε πιστά για την απαράμιλλη πνευματικότητά της και την ανύψωση της λατρείας. Στις πλούσιες αγιορειτικές βιβλιοθήκες σώζονται πολλά μουσικά χειρόγραφα. Η πλουσιώτερη συλλογή μουσικών χειρογράφων βρίσκεται στη μονή Ιβήρων. Οι συλλογές αυτές αποτελούνται από συνθέσεις και γραφές καλλιγράφων Αγιορειτών επωνύμων και ανωνύμων και είναι μεγάλης αξίας. Στην ησυχία του Αγίου Όρους αναπτύχθηκε και η υμνογραφία. Από τους τελευταίους γνωστούς υμνογράφους ήταν ο Γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ο οποίος σύνθεσε περίπου 2.500 ακολουθίες.
Όλα αυτά είναι μία αρκετά πολύτιμη παραγωγή και πλούσια προσφορά στον πολιτισμό. Το Ά­γιον Όρος δεν είναι ασφαλώς ένα απολιθωμένο μουσείο του παρελθόντος του «ένδοξου βυζαντινισμού», που λέγει ο ποιητής. Είναι ένα ζωντανό μνημείο του υπερχιλιόχρονου βυζαντινού πολιτισμού. Τ’ αντικείμενα αυτά, τα ιερά κειμήλια, δεν είναι απλώς εκθέματα στις προσθήκες των μοναστηριακών σκευοφυλακίων, αλλά χρησιμοποιούμενα στις λειτουργικές ανάγκες κατά τις εορτές και πανηγύρεις, φυλάγονται ασφαλώς καταγεγραμμένα και συντηρούμενα. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε τους σοφούς λόγους του πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ: «Δεν αξίζει και αρκεί να κρατήσωμεν την βυζαντινήν λειτουργίαν, να αναστηλώσωμεν την βυζαντινήν εικονογραφίαν και την βυζαντινήν μουσικήν ή να εφαρμόσωμεν τους βυζαντινούς τύπους της προσευχής και ησυχίας. Πρέπει να αναδράμωμεν εις αυτάς ταύτας τας ρίζας της πα­τροπαραδότου ημών ευσεβείας και να επαναφέρωμεν το πατερικόν φρόνημα. Άλλως κινδυνεύομεν να πάθωμεν εσωτερικήν διάσπασιν μεταξύ των πατροπαραδότων τύπων της ευσεβείας και των ξένων προς την παράδοσιν τρόπων της σκέψεως».
Το Άγιον Όρος διατηρεί προσεκτικά την παράδοσή του, αλλά δεν μένει βαυκαλιζόμενο στις δάφνες του παρελθόντος. Παράδοση είναι ότι το ζωντανό μεταφέρεται από γενεά σε γενεά. Η παράδοση αυτή διατηρήθηκε γιατί είναι ζωντανή, φυλάχθηκε με θυσίες και περιέχει βαθύ νόημα. Η γνώση των διδαγμάτων της παραδόσεως μας βοηθά στην αντιμετώπιση του παρόντος και του μέλλοντος. Μια στείρα και φανατική παραδοσιοπληξία δεν έχει νόημα και αξία. Τότε κανείς μένει στο γράμμα του νόμου και αφήνει την καθαρή ουσία.
Το Άγιον Όρος συνεχίζει και σήμερα τη φιλόθεη, φιλάγια και φιλάνθρωπη πορεία του. Διατηρεί ακμαίο το ασκητικό και ησυχαστικό πνεύμα, με τη ζωή της λατρείας και της προσευχής. Οι μοναχοί καθημερινά βρίσκονται «όρ­θρου βαθέος» στο ναό, για το μεσονυκτικό, τον Όρθρο, τις Ώρες, την Παράκληση και τη Θ. Λειτουργία, που τελείται καθημερινά σε όλες τις μονές. Το απόγευμα γίνεται ο Εσπερινός και λίγο πριν τη δύση το Απόδειπνο και οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Στο κελλί του και στο διακόνημά του συνεχίζει σιωπηλά ο μοναχός τη ζωή της προσευχής.
Η φιλοξενία παρέχεται δωρεάν, και οι προσκυνητές δεν έχουν τη δυνατότητα απλώς της συμμετοχής τους στις κατανυκτικές ακολουθίες και του θαυμασμού των αρχιτεκτονημάτων και κειμηλίων, αλλά και της συζητήσεως και λύσεως αποριών προς ψυχική ωφέλεια από γνώστες Γέροντες, της εξομολογήσεως από έμπειρο πνευματικό και της λήψεως αποφάσεων. Νέοι ομολογούν ότι ένα προσκύνημά τους στο Άγιον Όρος αποτελεί σταθμό της ζωής τους ή η συνάντηση μ’ ένα φωτισμένο Γέροντα τους έκανε ν’ αλλάξει σημαντικά η ζωή τους, λησμονώντας τα ναρκωτικά και μισώντας την αμαρτία.
Ορισμένοι των μοναχών, οι έχοντες τη δυνατότητα και την ευλογία, γιατί ο μοναχός δεν κάνει από μόνος του κάτι, αν δεν συμβουλευτεί και υπακούσει κάπου, εξέρχονται, κατόπιν προσκλήσεως μητροπόλεως, πανεπιστημίων και συλλόγων, από το Άγιον Όρος προς εξομολόγηση πιστών, κηρύγματα και ομιλίες. Άλλοι συγγράφουν βιβλία, κυρίως πνευματικού περιεχομένου, και τα τελευταία έτη έχουν εκδοθεί αρκετά καλά έργα, επιστολογραφούν, τυπώνουν κασέτες με ψαλμωδίες και ομιλίες.
Όπως η Εκκλησία έτσι και το Άγιον Όρος αυτή την προσφορά του δεν θέλει εύκολα να τη διατυμπανίζει και δημοσιεύει, προσδοκώντας τον έπαινο, για ό,τι καλό, από τον Θεό και όχι από τους ανθρώπους. Όμως αυτή η μυστική προσφορά συνεχίζεται και υπάρχει. Όταν ένας μοναχός ακούει πως ένας νέος μετά την επίσκεψή του στο Άγιον Όρος βρίσκει νόημα και σκοπό στη ζωή του κι ενώ σκεφτόταν την αυτοκτονία, όπως ήταν απελπισμένος από τα προβλήματα, εργάζεται και προοδεύει και ευτυχεί, κι ενώ σκεφτόταν το διαζύγιο, επανασυνδέεται και είναι χαρούμενος, κι ενώ η ασθένεια τον έχει καταβάλει, υπομένει κι εμπιστεύεται τον Θεό, τότε ο μοναχός αληθινά χαίρεται κι εγκάρδια ευχαριστεί τον Θεό, που ο ταπεινός μόχθος των λόγων και της προσευχής του δεν πήγε χαμένος.
Το Άγιον Όρος θεωρείται και είναι ένας μοναδικός τόπος που μυστικά συνεχίζει να προσφέρει στους διψασμένους αναζητητές την αλήθεια. Ικανοποιεί απαιτητικά πνεύματα κι έτσι εξηγείται η σημερινή άνθισή του. Οι 1800 μοναχοί του προέρχονται απ’ όλο τον κόσμο και είναι οι μισοί ηλικίας 20-40 ετών και με καλή πανεπιστημιακή μόρφωση, όχι μόνο των θεωρητικών επιστημών αλλά και των θετικών.
Ταπεινά νομίζουμε πως με τη βοήθεια του Θεού και της Θεοτόκου το Άγιον Όρος, προστατευόμενο από όλους μας, έχει μέλλον και το μέλλον θα το χρειασθεί περισσότερο, όσο ο άνθρωπος θα γίνεται πιο ανήσυχος, ανειρήνευτος, αγχώδης και κουρασμένος, θ’ αναζητά αυτές τις ορθόδοξες εστίες προς αναψυχή και παρηγορία.
Ειπώθηκε πως το Άγιον Όρος κυρίως είναι αυτό που δεν φαίνεται. Έτσι θεωρώ πως αυτό το αθέατο όρος είναι δύσκολο πολύ να μεταφερθεί, και να φανερωθεί η αξία του και η προσφορά του.


ΠΗΓΗ: «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ»
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
ΤΕΥΧΟΣ 8 . ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2000
Ι.Μ. Παντοκράτορος

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Aναστολή εκπαιδευτικών πτήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας λόγω Μπαϊραμιού!

>

Απαράδεκτες προφορικές διαταγές στην Πολεμική Αεροπορία. Το πρωί της Πέμπτης στις αίθουσες ενημέρωσης των Πολεμικών Μοιρών σε Τανάγρα και Αγχίαλο επικρατούσε αναβρασμός. Οι πιλότοι των μαχητικών αεροσκαφών μόλις είχαν ενημερωθεί για μια προφορική διαταγή του ΓΕΕΘΑ, σύμφωνα με την οποία «από την Παρασκευή έως και την Τρίτη δεν θα γίνονται πτήσεις μαχητικών στο Αιγαίο»! Αιτία, η θρησκευτική εορτή των μουσουλμάνων, το Μπαϊράμι, που ξεκίνησε την Παρασκευή. Τουλάχιστον, η διαταγή εξαιρούσε τα αεροσκάφη που βρίσκονται σε ετοιμότητα σε Σκύρο, Λήμνο και Καστέλι.

Θερμοπύλες

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Τουρκικό Πρόγραμμα Αναγνωρίσεων και Εποπτείας μέσω δορυφορικών συστημάτων Gokturk

>

«Βραδυνή», 25/11/2009
spynews-gr

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>ΠΟΛΗ: Στο έλεος της τουρκικής μαφίας τα ακίνητα των Ρωμιών

>

Η θέληση της ομογένειας να κρατηθεί στη γενέτειρά της τονίστηκε για μία ακόμη φορά σε τελετή που έγινε την περασμένη Κυριακή στην αίθουσα τελετών του Αθλητικού Συλλόγου Πέραν, όπου και παρουσιάστηκε ο τόμος των πρακτικών του συνεδρίου “Συνάντηση στην Πόλη – Το παρόν και το μέλλον”. Ήταν το πρώτο -και μόνο μέχρι σήμερα- διεθνές συνέδριο που διοργάνωσε η ομογένεια της Κωνσταντινούπολης, στις 30 Ιουνίου, 1 και 2 Ιουλίου 2006. Τα πρακτικά του εξέδωσαν οι εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.  Στην ομιλία της για την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου του 2006, η γενική γραμματέας της οργανωτικής επιτροπής, Φραγκώ Καράογλαν (Ρωμιά που μεγάλωσε στην Ελλάδα και επέστρεψε στην Πόλη), σημείωνε πως “δεν είναι ένα συνέδριο για τη μνήμη.
Είναι ένα συνέδριο για την ύπαρξη και τη ζωντανή εμπειρία”. Στο χαιρετισμό του την περασμένη Κυριακή, ο οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος σημείωσε πως “η ρωμιοσύνη του αγίου τούτου τόπου ούτε έσβησε, ούτε προτίθεται να σβήσει παρά τις καταιγίδες τις οποίες εδέχθη… Δεν έχει μόνο παρελθόν και παρόν, αλλά και μέλλον”. Οι σύνεδροι διαβεβαιώνουν πως η ρωμαίικη κοινότητα είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει δυναμικό ρόλο και αυτόνομη φωνή. Το συνέδριο και οι μετέπειτα εξελίξεις εντός της κοινότητας οδήγησαν “στην αφύπνιση των ομογενών μας ότι υπάρχει μέλλον στο οποίο μπορούν να έχουν παρεμβατικό ρόλο και όχι απλό ρόλο παρατηρητή”, σημείωσε ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Ζωγραφείου, Λάκης Βίγκας.

ΤΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ
Τονίστηκε ότι η λειτουργία των νηπιαγωγείων, που αποτελούν τον φυσικό χώρο όπου τα παιδιά των αραβόφωνων και των μικτών γάμων που δεν μιλούν ελληνικά θα μπορούσαν να μάθουν τη γλώσσα, δεν είναι επιτυχής. Οι δάσκαλοι στα μειονοτικά σχολεία καλούνται να εφαρμόσουν διδακτική μεθοδολογία σχεδιασμένη για την εκμάθηση μητρικής γλώσσας σε μαθητές που δεν έχουν την ελληνική για μητρική. Η αποτυχία προσχολικής εκμάθησης της ελληνικής δημιουργεί χαοτική κατάσταση εντός του σχολείου, με αποτέλεσμα να κατεβαίνει το μαθησιακό επίπεδο. Οι μαθητές, καθώς προέρχονται από διαφορετικά γλωσσικά περιβάλλοντα, έχουν την τουρκική ως κοινό μέσο επικοινωνίας εκτός τάξης. Οι πλέον ευκατάστατοι ομογενείς αποφεύγουν να στείλουν τα παιδιά τους στα ομογενειακά σχολεία, καθώς είναι διάχυτη η πεποίθηση ότι η παιδεία την οποία παρέχουν δεν είναι ικανοποιητική. Προτιμούν αντʼ αυτών τα ιδιωτικά γαλλικά ή και τουρκικά σχολεία.

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
Σημειώθηκε ωστόσο πως τόσο η πραγματοποίηση του συνεδρίου το 2006 όσο και οι μετέπειτα εξελίξεις (εκλογές στα κοινοτικά ιδρύματα, άφιξη πολλών ελλαδιτών με πρόθεση εγκατάστασης στην Πόλη) άνοιξαν μια νέα εποχή για τη ρωμιοσύνη της Πόλης. “Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν από την πραγματοποίηση του συνεδρίου μέχρι σήμερα έγιναν πολλές αλλαγές, που κατέστησαν και πάλι την κοινότητα έναν ενδιαφέροντα χώρο. Γιατί νομίζω πως αυτό ήταν το βασικό μέλημα του συνεδρίου, να μετατρέψει την κοινότητα από ένα χώρο μνημοσύνου σε έναν χώρο ζωής, να αντικαταστήσει τη ρητορική της καταστροφής με έναν ανοικτό διάλογο για τα πρακτικά θέματα που διέπουν την κοινότητα και να μετακινήσει τον διάλογο αυτό από το εξωτερικό στο εσωτερικό της”, σημείωσε ο ελλαδίτης ιστορικός Νίκος Σιγάλας, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου και μόνιμος κάτοικος Κωνσταντινούπολης.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ
Η ομογένεια της Πόλης έχει αλλάξει τόσο σε πληθυσμιακή σύσταση (αποτελώντας ένα πολύγλωσσο αμάλγαμα που τη φέρει κοντά στην έννοια του “οικουμενικού ελληνισμού”) όσο και σε νοοτροπία. Από κλειστή κοινωνία, όπου τίποτε δεν συζητιόταν ανοιχτά, η ομογένεια ανοίγει σιγά σιγά και διεκδικεί δυναμικότερο ρόλο στον δημόσιο βίο της γενέτειράς της. Ως παράδειγμα του “ανοίγματος” ο Νίκος Σιγάλας ανέφερε την αλλαγή στη νοοτροπία της κοινότητας για τη χρήση των κοινοτικών χώρων: οι κοινοτικές αρχές προσέφεραν το δημοτικό σχολείο του Φερίκιοϊ, που δεν διαθέτει μαθητές, ως εκθεσιακό χώρο. Μέσω της Μπιενάλε η ρωμαίικη κοινότητα έκανε αισθητή την παρουσία της στο αστικό τοπίο.
Τονίστηκε, τέλος, ότι η ρωμαίικη μειονότητα δεν είναι πια μόνη της, καθώς την περιβάλλει η αμέριστη συμπαράσταση της προοδευτικής διανόησης της Τουρκίας. Εκπρόσωποί της διαβεβαιώνουν σε κάθε ευκαιρία ότι θα σταθούν δίπλα της και ότι θεωρούν τα προβλήματά της προβλήματα της τουρκικής δημοκρατίας.

Η τουρκική “μαφία ακινήτων”
Μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές που σημειώθηκαν στην ομογενειακή ζωή μεταξύ 2006 και 2009 υπήρξε η διενέργεια εκλογών στα κοινοτικά ιδρύματα. Ο κ. Βίγκας, ο οποίος πρόσφατα εξελέγη αντιπρόσωπος και των τριών μειονοτήτων της Λοζάνης (Ελληνορθοδόξων, Αρμενίων, Εβραίων) στο Συμβούλιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων, υπενθύμισε ωστόσο ότι δεν έχουν διεξαχθεί εκλογές σε όλα τα ιδρύματα της ομογένειας. “Κάποιοι εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από την ασυλία που προσφέρει η παλαιά τάξη πραγμάτων, καταχρώμενοι την περιουσία όλης της κοινότητας”.
Για πολλοστή φορά φωτογραφήθηκε, χωρίς να κατονομάζεται, το Νοσοκομείο του Βαλουκλή (υπό τη διοίκηση του Δημητρίου Καραγιάννη), όπου δεν έχουν πραγματοποιηθεί εκλογές από το 1991. “Ο μεγαλύτερος εχθρός της ομογένειας δεν είναι πια το τουρκικό κράτος, αλλά κάποιοι ομογενείς που συνεργάζονται με την τουρκική ʽμαφία των ακινήτωνʼ και καταχρώνται τεράστια ποσά. Σε μια κοινότητα με τόσα πολλά περιουσιακά στοιχεία, αποτελεί σκάνδαλο ότι κάποια μέλη της ζουν υπό άθλιες συνθήκες”, σημείωνε παράγοντας της ρωμιοσύνης της Πόλης στους διαδρόμους της εκδήλωσης.
Στην εκδήλωση διατυπώθηκε και μια ιδιαίτερα ριζοσπαστική πρόταση για τη διοικητική αναδιοργάνωση της ρωμιοσύνης. Σημειώθηκε πως το υφιστάμενο θεσμικό της πλαίσιο καταρτίστηκε για κοινότητα 150.000 ατόμων. Σήμερα η πληθυσμιακή συρρίκνωση της ρωμιοσύνης το καθιστά ακατάλληλο για τις ανάγκες της. Αρχικά προτάθηκε η θέσπιση μιας κεντρικής και μιας ελεγκτικής επιτροπής των κοινοτικών ιδρυμάτων, επιτροπές απαραίτητες πλέον για την ορθή οργάνωση της κοινότητας και την επιβίωσή της. Στη συνέχεια προτάθηκε η συγχώνευση των 66 και πλέον κοινοτικών ιδρυμάτων σε ενιαίο θεσμικό φορέα, κάτι που, όπως τονίστηκε, θα προσπαθήσουν να εμποδίσουν όχι μόνο οι αρχές αλλά και όσοι λυμαίνονται τις κοινοτικές περιουσίες και αρνούνται να προχωρήσουν σε εκλογές. Η θεσμική κατάτμηση της κοινότητας σκιάζει και καλύπτει τις ατασθαλίες και τις καταχρήσεις, σημειώθηκε.
Τα πλέον φλέγοντα προβλήματα που πρέπει να επιλύσει η ρωμιοσύνη της Πόλης δεν είναι γνωστά στην Ελλάδα, όπου τα πραγματικά προβλήματα της ομογένειας σκεπάζονται από εκείνα των διμερών σχέσεων. Το σημαντικότερο πρόβλημα για πολλούς ομογενείς εντοπίζεται στο χώρο της παιδείας, και συγκεκριμένα στην αδυναμία των μειονοτικών σχολείων να διδάξουν την ελληνική γλώσσα. Η πλειοψηφία των μαθητών των ελληνικών σχολείων της Πόλης δεν προέρχεται σήμερα από ελληνόφωνο περιβάλλον, επισημάνθηκε, αλλά είναι τέκνα αραβόφωνων χριστιανών από την Αντιόχεια και μικτών γάμων (κυρίως με Αρμενίους), οπότε στα σπίτια ομιλείται η τουρκική.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Ασύμμετρες απειλές

>

Από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά ο κόσμος έχει περάσει σε μια κατάσταση συνεχούς και αφανούς πολέμου. Τα σύνορα μεταξύ ειρήνης και πολέμου έχουν γίνει δυσδιάκριτα και ο πόλεμος τείνει να «χωνευτεί» μέσα στην ειρήνη. Σε αυτόν τον θολό κόσμο προκύπτουν νέες, πρωτοφανέρωτες, προκλήσεις, οι οποίες καθιστούν αναχρονιστικές πολλές από τις παλαιές μας αντιλήψεις και απαιτούν μια νέα προσέγγιση και αντιμετώπιση. Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση αυτού του νέου κόσμου είναι αυτή που εκφράζεται από τον ασαφή και δύσκολα προσδιορίσιμο όρο «ασύμμετρες απειλές». Οι ασύμμετρες απειλές εκφράζουν έναν κόσμο όπου οι ίδιες οι απαιτήσεις της Άμυνας έχουν ενοποιηθεί με αυτές της «Ασφάλειας», δηλαδή ενός κόσμου όπου τα προβλήματα της ειρήνης έχουν ενοποιηθεί με αυτά του πολέμου.
Οι ασύμμετρες απειλές φέρνουν μαζί τους και μια νέα μορφή μεταλλαγμένων ενόπλων δυνάμεων και υπηρεσιών ασφαλείας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ίδιες οι δυνάμεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν τις ασύμμετρες απειλές μπορούν, με την σειρά τους, να αποτελέσουν ασύμμετρες απειλές για κάποιες άλλες χώρες.
Για παράδειγμα, οι «μαύρες επιχειρήσεις» που διεξάγουν μυστικές υπηρεσίες στο έδαφος μιας άλλης χώρας, με σκοπό την «επιθετική άμυνα», δηλαδή την αδρανοποίηση τρομοκρατών αποτελούν ασύμμετρη απειλή για τη χώρα – στόχο.


Τι είναι οι ασύμμετρες απειλές
Αρκετά χρόνια πριν από την 11η Σεπτεμβρίου ο όρος αυτός «παίζει» πολύ στον διεθνή αμυντικό τύπο, χωρίς ωστόσο να έχει ποτέ προσδιοριστεί πλήρως το νοηματικό του πλαίσιο. Πράγματι, είναι πολύ δύσκολο να εκφράσουμε επαρκώς το νόημα του όρου «ασύμμετρη απειλή», ενώ δεν υπάρχει κάποιος ή κάποιοι κοινά αποδεκτοί ορισμοί.
Σε πολύ γενικές γραμμές, μπορούμε να πούμε ότι ως ασύμμετρη εννοούμε την απειλή αυτή η οποία δεν αποσκοπεί να συντρίψει τις άμυνες του στόχου της με περίσσεια ισχύος, αλλά να τις υπερκεράσει και να κτυπήσει στα αδύνατά του σημεία. Δηλαδή μια μεθοδολογία προσβολής ενός στόχου που σκοπεύει στις «αχίλλειες πτέρνες» του.
Υπό μία έννοια, λοιπόν, ασύμμετρη απειλή είναι αυτή που προσαρμόζει την ισχύ της στις αδυναμίες του στόχου της. Ένα άλλο στοιχείο για τις απειλές αυτής της κατηγορίας αποτελεί το ότι είναι απροσδόκητες και απρόσμενες. Δεν τις περιμένουμε και κατά συνέπειαν δεν έχουμε προβλέψει άμυνες για αυτές. Ίσως ο πληρέστερος ορισμός που μπορούμε να δώσουμε για τις ασύμμετρες απειλές, είναι ότι με τον όρο αυτό εννοούμε οπλικά συστήματα, τακτικές, στρατηγικές, εγκληματική δραστηριότητα κλπ., που απειλούν κάποιον στόχο (ο οποίος επίσης μπορεί να είναι ένα όχημα, ένα πλοίο, ένας ολόκληρος στρατός, μια κοινωνία. ένας πολιτισμός, ή οτιδήποτε άλλο) με τέτοιον τρόπο που ο στόχος δεν είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει.
Όλα τα παραπάνω ενδέχεται να φαντάζουν αφελή, ασαφή, ανόητα ή αυτονόητα, ανάλογα με την οπτική πλευρά που μπορεί να τα δει κανείς.
Για παράδειγμα, κάποιος, πολύ απλά, μπορεί να αναρωτηθεί, «δηλαδή υπάρχουν και απειλές οι οποίες σκοπεύουν στα δυνατά σημεία του στόχου τους και όχι στα αδύνατα;». Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι «ναι». Οι περισσότερες απειλές σκοπεύουν στα δυνατά σημεία του στόχου τους και όχι στα αδύνατα, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο με μια πρώτη ματιά. Για παράδειγμα, ένα αντιαρματικό βλήμα κοίλου γεμίσματος (HEAT) Kornet, επιδιώκει να καταστρέψει το άρμα – στόχος, ασκώντας πάνω στον θώρακά του (δηλαδή στο δυνατό του σημείο) ισχύ τέτοια που θα ξεπεράσει τα όρια αντοχής του. Το αντιαρματικό βλήμα, λοιπόν, είναι μια απόλυτα σύμμετρη απειλή για το άρμα.
Αντίθετα, το ίδιο το βλήμα, εάν χρησιμοποιηθεί από μια ομάδα των ειδικών δυνάμεων που βρίσκεται σε μια βραχονησίδα του Αιγαίου και βληθεί αιφνιδιαστικά εναντίον μιας διερχόμενης φρεγάτας, μετατρέπεται σε ασύμμετρη απειλή για αυτήν, δεδομένου ότι δεν έχει κατασκευασθεί για να αντιμετωπίζει παρόμοιες απειλές. Και αφού μιλάμε για πολεμικά πλοία, το αμερικανικό ναυτικό, ως ασύμμετρη απειλή, μεταξύ των άλλων, θεωρεί και «σμήνη» (swarms) από ταχύπλοα σκάφη ή ακόμη και τζετ σκι, τα οποία θα «ξεπεταχτούν» από κάποια βραχονησίδα ή από την ακτή και θα χυμήξουν πάνω σε κάποιο πλοίο του, σε μια επίθεση αυτοκτονίας.
Οι πύραυλοι και τα πυροβόλα των αμερικανικών πολεμικών δεν έχουν σχεδιασθεί για να αντιμετωπίζουν παρόμοιες απειλές και για τον λόγο αυτόν τα σμήνη ταχύπλοων μικρών σκαφών, κοντά στο περιβάλλον των ακτών, μετεξελίσσονται σε ασύμμετρη απειλή. Η ασύμμετρη απειλή, υπό μίαν έννοιαν, είναι σαν τον «τρελλό» ή το άλογο στο σκάκι, που διεισδύει ή υπερπηδά την άμυνα και κτυπάει στην «καρδιά» του στόχου. Η «ασυμμετρία» ενός οπλικού συστήματος, τακτικής ή στρατηγικής δεν είναι ένα σταθερό μέγεθος και λαμβάνει υπόσταση ανά περίσταση. Ως ασύμμετρες απειλές «στρατηγικής ασφάλειας» μπορεί να εννοηθούν οι ποιοτικές και ποσοτικές αλλοιώσεις προβλημάτων δημόσιας τάξης, με τρόπο τέτοιο που να θέσουν σε κίνδυνο τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας και να θίξουν τη συνολικότερη υπόσταση της κοινωνίας.


Κατηγορίες ασύμμετρων απειλών
Μια κατηγορία ασύμμετρων απειλών είναι παλαιές απειλές, οι οποίες «μεταλλάσσονται», δηλαδή εξελίσσονται σε κάτι διαφορετικό από την αρχική τους μορφή. Ένα παράδειγμα «μεταλλαγμένης» ασύμμετρης απειλής είναι η ακραία ισλαμική (υπερ)τρομοκρατία. Ενέργειες όπως αυτές της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ, του Μπαλί ή της Κωνσταντινούπολης, έχουν πολύ περισσότερα συγγενικά στοιχεία με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς πόλεων, που διεξήχθησαν κατά την διάρκεια του Β΄ Π. Π. από ό,τι με οποιαδήποτε ενέργεια των Ερυθρών Ταξιαρχιών, της RAF ή του ΕΛΑ στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τις ενέργειες αυτές, ως τρομοκρατία που έχει «μεταλλαχθεί» και έχει εξελιχθεί σε μια νέα μορφή πολέμου.
Πράγματι, τα κτυπήματα εναντίον της Νέας Υόρκης και της Ουάσιγκτον την 11η Σεπτεμβρίου από την Αλ Κάιντα είναι, ουσιαστικά, βομβαρδισμοί αστικών κέντρων με ασύμμετρο τρόπο, δηλαδή πολεμικές ενέργειες, οι οποίες διεξήχθησαν με τέτοιον τρόπο που να μην επιτρέπει την αντιμετώπισή τους από την πολεμική μηχανή του κράτους-στόχου και η μεθοδολογία αυτή είναι ακριβώς το στοιχείο που τις καθιστά ασύμμετρες ενέργειες.
Μια δεύτερη κατηγορία ασύμμετρων απειλών είναι αυτές τις οποίες γεννούν οι νέες τεχνολογίες και οι συνεπακόλουθες νέες «αχίλλειες πτέρνες», που δημιουργούν οι τεχνολογίες αυτές στις σύγχρονες κοινωνίες. Για παράδειγμα, μια ασύμμετρη απειλή «νέας γενεάς» είναι ο κυβερνοπόλεμος (cyberwarfare), δηλαδή η προσβολή του πληροφορικού-επικοινωνιακού ιστού των προηγμένων κοινωνιών. Στο παρελθόν, αυτό το είδος της απειλής δεν υπήρχε και κατά συνέπειαν δεν ανεπτύχθησαν μέθοδοι αντιμετώπισης των κυβερνο-επίθεσεων, ούτε καν έχουν μελετηθεί πλήρως οι πιθανές τους συνέπειες. Επίσης, δεν μπορεί να τεθεί μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης όσον αφορά τον κυβερνοπόλεμο και η ιδιότητα αυτή είναι επίσης ένα χαρακτηριστικό των ασύμμετρων απειλών. Αξίζει να επισημανθεί ότι σε ανώτερο γεωπολιτικό επίπεδο, ένα στοιχείο που συνθέτει τον ορισμό των ασύμμετρων απειλών είναι ακριβώς το ότι λειτουργούν στο πλαίσιο αυτής της γκρίζας ζώνης μεταξύ ειρήνης και πολέμου, η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό της σημερινής εποχής.
Μια άλλη ασύμμετρη απειλή, η οποία περιλαμβάνει μια παλαιά «κλασική» απειλή, που έχει μεταλλαχθεί, σε συνδυασμό με μια καινοφανή «αχίλλειο πτέρνα» των σύγχρονων κοινωνιών, είναι η «μη φονική» αξιοποίηση των πυρηνικών όπλων εναντίον των δορυφόρων, από τους οποίους εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο οι προηγμένες τεχνολογικά χώρες.
Σύμφωνα με την έγκυρη αμυντική επιθεώρηση Janes Defense Weekly, η απόλυτη ασύμμετρη απειλή για την Δύση θα ήταν ένας πυρηνικός πύραυλος κάποιου «ταραχοποιού» κράτους (rogue country), όπως για παράδειγμα της Βορείου Κορέας, ο οποίος θα εκρήγνυτο στο Διάστημα και με τον εκλυόμενο ηλεκτρομαγνητικό παλμό (EMP) θα προκαλούσε όλεθρο στον «δορυφορικό στόλο» των ΗΠΑ και των άλλων χωρών της Δύσης, «τηγανίζοντας» τα ηλεκτρονικά τους εξαρτήματα και μετατρέποντάς τους σε άχρηστα μεταλλικά κουφάρια, που θα περιφέρονται ασκόπως στο Διάστημα.
Τέλος, μια άλλη κατηγορία ασύμμετρων απειλών είναι αυτές των «κλασικών» οπλικών συστημάτων, τα οποία όμως λειτουργούν σε ένα νέο γεωπολιτικό πλαίσιο, σε αυτόν τον νέο γκρίζο μανδύα που ενοποιεί την ειρήνη με τον πόλεμο και έχει καλύψει τον κόσμο μετά την 11η Σεπτεμβρίου.
Σε αυτήν την κατηγορία εντάσσονται οι φορητοί πύραυλοι εναντίον αεροσκαφών, όπως είναι οι αμερικανικοί FIM-92 Stinger ή οι ρωσικοί SA-18 Igla και SA-7 Strela, οι οποίοι δεν απειλούν πλέον στρατιωτικά αεροσκάφη, όπως σχεδιάσθηκαν, αλλά πολιτικά επιβατικά αεροπλάνα. Οι πύραυλοι αυτοί, σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο που παίζουν στις σύγχρονες κοινωνίες οι αερογραμμές, αποτελούν μια ιδιαίτερα σημαντική ασύμμετρη απειλή. Στο άρθρο αυτό θα εξεταστούν αυτές ακριβώς οι τρεις χαρακτηριστικές κατηγορίες ασύμμετρων απειλών, οι οποίες εκφράζουν το σημερινό γεωπολιτικό σκηνικό.
Πρώτη από αυτές είναι η ισλαμική υπερ-τρομοκρατία, δεύτερη είναι ο κυβερνο-πόλεμος και τρίτη οι φορητοί αντιαεροπορικοι πύραυλοι εναντίον πολιτικών αεροσκαφών.


Ασύμμετρες απειλές στην κοινωνία του θεάματος
Οι ασύμμετρες απειλές αποτελούν ένα μέρος μιας ευρύτερης εξέλιξης στην πορεία του πολέμου. Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα ο πόλεμος έπαψε να είναι μια «καθαρή» στρατιωτική διαδικασία και άρχισε να εμπλέκει και τον άμαχο πληθυσμό. Αυτό επεκτάθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όμως, ακόμη και τότε, ο πόλεμος ήταν πλήρως διακριτός από την ειρήνη. Στην συνέχεια όμως τα πράγματα άλλαξαν. Ο εμπλουτισμός του πολέμου κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, έχει σε μεγάλο βαθμό ενοποιήσει την πολιτική με την στρατιωτική τεχνολογία και την πολιτική με την στρατιωτική υποδομή. Π. χ. ο κυβερνο-ιστός, οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι και οι δορυφόροι τηλεπισκόπισης ή τα σύγχρονα επικοινωνιακά συστήματα με μικροκυματικές ζεύξεις και οπτικές ίνες, έχουν τόσο πολιτική, όσο και στρατιωτική σημασία.
Ο ίδιος ο πολιτισμός μας έχει αλλάξει. Το θέαμα, η εικόνα, έχουν μεταβληθεί σε μέρος της πολεμικής διαδικασίας. Τα ίδια τα οπλικά συστήματα έχουν πλέον πολλά εξαρτήματα πολιτικής τεχνολογίας.
Στην πραγματικότητα, πάρα πολλά οπλικά συστήματα κρίσιμης σημασίας αποτελούν υβρίδια καθαρά στρατιωτικών και πολιτικών συστημάτων, ή συνδυασμός μόνο εμπορικά διαθέσιμων πολιτικών συστημάτων, όπως μπορεί να είναι συστήματα διοίκησης και ελέγχου. Στο παρελθόν αυτό δεν συνέβαινε, ή τουλάχιστον δεν συνέβαινε σε τέτοιο βαθμό.
Ο κόσμος μας γίνεται πιο δικτυωμένος, πιο σύνθετος, πιο πολύπλοκος. Για παράδειγμα, δια μέσου της εικόνας, στις δημοκρατικές κοινωνίες της Δύσης, όπου η κοινή γνώμη έχει μεγάλη ισχύ, ο διαχωρισμός των στρατιωτικών δυνάμεων από τους πολίτες είναι πολύ πιο ασαφής από ό,τι στο παρελθόν.
Οι διαθέσεις της Κοινής Γνώμης μπορεί να αλλάξουν την πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων, ανεξάρτητα με τις εξελίξεις στο πεδίον της μάχης. Αυτό όμως που έχουμε την τάση να ξεχνάμε είναι ότι η αυξημένη αυτή ισχύς της κοινής γνώμης των δυτικών κοινωνιών, καθιστά και τους πολίτες τους «νόμιμους» στόχους. Δεν μπορούμε λοιπόν να κατανοήσουμε την φύση των ασύμμετρων απειλών, εάν δεν κατανοήσουμε την φύση του πολέμου, με τον οποίο οι ασύμμετρες απειλές βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση.
Μέσα σε έναν ασαφή, «ολιστικό» κόσμο, έναν κόσμο τα στοιχεία του οποίου αλληλοεπηρεάζονται και βρίσκονται σε δυναμική και ασταθή ισορροπία μεταξύ τους, ήταν φυσικό να γεννηθούν και νέες απειλές, οι ασύμμετρες απειλές, κυρίαρχη εκ των οποίων είναι σίγουρα οι υπερ-τρομοκρατικές ενέργειες.

Διπλωματία

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Η Άγκυρα ζητάει διάλογο για «πακέτο» υφαλοκρηπίδας – «γκρίζων ζωνών»

>

Στην εξωτερική πολιτική κάθε κίνηση έχει τη σημασία της. Και όλα τα λάθη πληρώνονται, αργά ή γρήγορα. Άραγε ο Γ. Παπανδρέου κατάλαβε τι έκανε όταν αμέσως μετά την εκλογική νίκη του αποφάσιζε ότι η πρώτη επαφή του με ξένο πολιτικό ηγέτη θα ήταν με τον τούρκο πρωθυπουργό; Τι «σήμα» ήθελε να στείλει και σε ποιους; Θέλησε μήπως αφελώς να επανασυνδεθεί με το «κλίμα του ζεϊμπέκικου» παρελθόντων ετών; Άγνωστο. Σίγουρα πάντως ο επιδέξιος Ταγίπ Ερντογάν αξιοποίησε κατά τον καλύτερο γι’ αυτόν τρόπο τη συνάντησή του με τον έλληνα πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών: Η επίσκεψη του Γιώργου ήρθε «κουτί» στον Ερντογάν, που θέλει να έχει καλό και διαλλακτικό πρόσωπο απέναντι στην Ελλάδα εν όψει της αξιολόγησης στην ΕΕ τον Δεκέμβριο, και του έδωσε την εξαιρετική ευκαιρία να στείλει στην Αθήνα μια επιστολή με προτάσεις για εφ’ όλης της ύλης διμερή πολιτικό διάλογο με την Ελλάδα.
Κερδισμένος έτσι κι αλλιώς, θα είναι ο τούρκος πρωθυπουργός με την κίνηση αυτή. Ένα «ναι» της Αθήνας θα σήμαινε αποδοχή αυτού του διαλόγου (τρεις δεκαετίες τον ζητούν οι Τούρκοι), ένα «όχι» θα έφερνε την ελληνική ηγεσία σε θέση «αδιάλλακτου» γείτονα, που παραπονιέται μεν για την τουρκική επιθετικότητα, αλλά δεν ανταποκρίνεται στην… καλόπιστη τουρκική πρόταση.
Ό,τι κι αν είχε στον νου του, «την πάτησε» ο Γιώργος. Ποιος του είπε να συναντηθεί με τον Ερντογάν, έστω και ανεπίσημα, στην Τουρκία; Ποιος του είπε να κάνει δηλώσεις για καλές σχέσεις κ.λπ. μετά τη συνάντηση; Και άραγε σκέφτηκε για ποιον λόγο ο Ερντογάν δεν εμφανίστηκε δίπλα του ενώπιον δημοσιογράφων μετά τη συνάντησή τους;
Έλαβε λοιπόν την επιστολή ο Γιώργος και, αιφνιδιασμένος από τη γρήγορη αντίδραση του Ερντογάν, δεν τόλμησε να αποκαλύψει το περιεχόμενό της στον πολιτικό κόσμο και στην ελληνική κοινή γνώμη. Και μόνο το γεγονός ότι εστάλη αυτή η επιστολή αποτέλεσε μια διπλωματική επιτυχία της Άγκυρας. Ό,τι κι αν είχε στον νου του ο Παπανδρέου όταν επιδίωκε τη συνάντηση με τον Ερντογάν, σκέφτηκε λάθος. Και αγνόησε τα στοιχειώδη: Δεν ξεκινάς ποτέ κουβέντες κατευθείαν σε επίπεδο κορυφής, έστω και ανεπίσημες, με αντικείμενο «ανοικτά» προβλήματα εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα παντελώς απροετοίμαστος. Φυσικά, την επιπολαιότητα και τον ερασιτεχνισμό του Γιώργου εκμεταλλεύτηκε άριστα ο τούρκος ηγέτης.
Ο Γ. Παπανδρέου είναι φυσικά αναγκασμένος να αρνηθεί τον διάλογο που του προτείνει ο Ερντογάν – ουσιαστικά του πρότεινε την «ατζέντα» των συνομιλιών που θα διεξάγονταν. Πώς να δεχθεί έτσι στα γρήγορα διμερή κουβέντα για τα πάντα; Αν βέβαια ήθελε να κάνει ένα καλό «σέρβις» στον Ερντογάν εν όψει της συνόδου της ΕΕ τον Δεκέμβριο, σίγουρα το πέτυχε. Αν όχι, τότε…
Επιμένει πάντως η πλευρά Γ. Παπανδρέου στην πολιτική αφέλεια περί διαλόγου «αποκλειστικώς» για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, με στόχο τη Χάγη. Κι όμως ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να μη γνωρίζει σε ποιό σημείο ο ίδιος άφησε τα πράγματα σ’ αυτήν την υπόθεση ως υπουργός Εξωτερικών το 2004.
Ας του το θυμίσει λοιπόν το «ΠΑΡΟΝ»:
Το 2004 έγινε σαφές στην ελληνική πλευρά ότι η Άγκυρα για να συμφωνήσει σε προσχέδιο συνυποσχετικού (για παραπομπή του θέματος της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη) ήθελε να πάνε στο Διεθνές Δικαστήριο «πακέτο» η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και οι «γκρίζες ζώνες»! Αυτό το γνωρίζει ο Γ. Παπανδρέου και επιπλέον αυτή η εξέλιξη βγήκε στον Τύπο. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Π. Μολυβιάτης κράτησε τακτική «ακινησίας» σ’ αυτόν τον διμερή διάλογο. Ποια κυβέρνηση θα δεχόταν τέτοιο «πακέτο»; Ποια κυβέρνηση μπορεί να αποδεχθεί «αμφισβητούμενη κυριαρχία» 12 μικρών ελληνικών νησιών νοτίως της Αστυπάλαιας και 13 νησίδων και βραχονησίδων βορειοανατολικά της Κρήτης;
(Ουσιαστικά, η ελληνική θέση περί διαλόγου «μόνο» για το νομικό θέμα της υφαλοκρηπίδας ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ το 1999 με την ελληνική παραδοχή για «συνοριακές διαφορές» με την Τουρκία, ενώ είχε προηγηθεί το άνοιγμα θέματος «γκρίζων ζωνών» από την Τουρκία.)
Η Άγκυρα ξέρει τι ζητάει: Με τον συνδυασμό υφαλοκρηπίδα – «γκρίζες ζώνες» θέλει να πετύχει τη μετατόπιση της γραμμής των συνόρων δυτικότερα – ουσιαστικά να πετύχει την πολυπόθητη «μοιρασιά» του Αιγαίου. Αυτός είναι και ο λόγος που για την Άγκυρα οι «γκρίζες ζώνες» είναι από το 1996 θέμα «ζωτικό» και από το 1998 επίσημα περιλαμβανόμενο στα σχέδια της ηγεσίας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (το 1998 εκτέθηκε με λεπτομέρειες στην επίσημη έκδοση του Αρχηγείου των Ακαδημιών Πολέμου της Τουρκίας).
Φυσικά, η Άγκυρα όταν το 2004 έθετε στην ελληνική πλευρά, στις περιβόητες «διερευνητικές» συνομιλίες (υπουργός Εξωτερικών ο Γ. Παπανδρέου) το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών» συνδυασμένο με την υπόθεση της υφαλοκρηπίδας, αξιοποιούσε θεμιτά το κείμενο της Μαδρίτης (1997) για «ζωτικά συμφέροντα» στο Αιγαίο και τη μεγάλη επιτυχία της να αποδεχθεί η Ελλάδα στην ΕΕ την ύπαρξη «συνοριακών διαφορών» στο Ελσίνκι (1999). Ποια ελληνική κυβέρνηση θα συζητήσει λοιπόν σήμερα με την Τουρκία περί υφαλοκρηπίδας; Για ποιον «διάλογο» μπορεί να μιλάει σήμερα ο Γ. Παπανδρέου; Και θα τολμήσει να αναφέρει ο Γ. Παπανδρέου, ότι το 2004 είχε αποδεχθεί (ρωτήστε και τον κ. Ροζάκη) η κυβέρνηση Κ. Σημίτη τον περιορισμό των χωρικών υδάτων σε 6 μίλια, όταν συζητούσε «διερευνητικώς» με την Άγκυρα για υφαλοκρηπίδα;
Σήμερα τα πράγματα είναι για την Αθήνα πιο δύσκολα απ’ ό,τι ήταν τη δεκαετία του ’90 και στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα. Η Άγκυρα έχει περικυκλώσει την Αθήνα με τα όσα οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν υπογράψει, δουλεύει συστηματικά το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών» και το συνδυάζει πλέον με την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου (την οποία αρνείται) προκειμένου να πετύχει διευρυμένα όρια τουρκικής ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης) σε βάρος της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ας σημειωθεί ότι η Αθήνα δεν έχει τολμήσει έως σήμερα να θέσει θέμα προσδιορισμού ελληνικής ΑΟΖ, προφανώς για να μην ενοχλήσει τη φίλη Τουρκία. Επιπλέον, η ατυχέστατη όσο και αφελής πολιτική της κ. Ντόρας Μπακογιάννη στα ελληνοτουρκικά έδωσε στην Άγκυρα τη βάσιμη ελπίδα, ότι μπορεί να «δουλέψει» καλά διμερώς και τα «μειονοτικά» (βλ. Δ. Θράκη).
Δεν έχει συνεπώς σήμερα ούτε

ΕΝΑ δυνατό σημείο η ελληνική διπλωματία για να στηρίξει μια πολιτική διμερούς διαλόγου με την Τουρκία. Εύκολα εξηγήσιμο αυτό, αφού από το 1996 έως πρόσφατα η Ελλάδα ηττάται διαρκώς στο πολιτικό μέτωπο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Στη Ραμάλα ομάδα από Έλληνες…

>

Εχουν περάσει 62 χρόνια από εκείνη τη μεταπολεμική 29η Νοεμβρίου του 1947, όταν η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε τη διχοτόμηση της υπό βρετανική κατοχή Παλαιστίνης με την ιστορική απόφαση 181 που κάνει λόγο για δυο κράτη, ένα εβραϊκό και ένα παλαιστινιακό. Η απόφαση είχε ληφθεί με 33 ψήφους υπέρ, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν οι ψήφοι της Αυστραλίας, της Γαλλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ενωσης, με 13 ψήφους κατά, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν οι ψήφοι της Ινδίας και του Ιράν, και με 10 αποχές, ανάμεσά τους Κίνα και Ηνωμένο Βασίλειο. Εκτοτε, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η 29η Νοεμβρίου χαρακτηρίζεται και «εορτάζεται», αν αυτό μπορεί να ειπωθεί με βάση τις συνθήκες ζωής των Παλαιστινίων, ως Παγκόσμια Ημέρα Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό.

Θέλοντας να εκφράσουν με τον δικό τους τρόπο την αλληλεγγύη τους στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό, Ελληνες βετεράνοι ποδοσφαιριστές και καλλιτέχνες που έχουν συγκροτήσει την ομάδα αλληλεγγύης «Ηasta La Victoria Siempre» πήγαν την περασμένη Τρίτη στη Ραμάλα της Δυτικής Οχθης όπου έλαβαν μέρος σε μια σειρά εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Μέρα Αλληλεγγύης. Εδωσαν μάλιστα και φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου με ομάδα Παλαιστινίων Παλαιμάχων την περασμένη Πέμπτη στο στάδιο «Φαϊσάλ Χουσεϊνί».
Την Ελληνική ομάδα αποτελούν μεταξύ άλλων ο Γιάννης Παυλίδης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Πανσερραϊκού, ο τραγουδιστής Βασίλης Λέκκας, οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, Μιχάλης Σιμιγδάλας, Στέλιος Σεραφίδης, Αλέξανδρος Νικολαϊδης, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Σάββας Παπάζογλου, οι ηθοποιοί Τάκης Βαμβακίδης και Μαρίνος Μουζάκης, ο ζωγράφος Δημήτρης Μάστορας, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γρηγόρης Ψαριανός.
Τα μέλη της ομάδας επισκέφθηκαν τους προσφυγικούς καταυλισμούς της Ραμάλα και κέντρα νεότητας, συναντήθηκαν με τοπικούς βουλευτές, αντάλλαξαν αναμνηστικά δώρα και μοίρασαν αθλητικές φανέλες στα μικρά παιδιά. Είχαν παράλληλα τη δυνατότητα να δουν από κοντά το ισραηλινό «τείχος του αίσχους» στο τμήμα που χωρίζει την Ιερουσαλήμ από την Καλάντια. Κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο του Γιάσερ Αραφάτ και περιόδευσαν στη Βηθλεέμ.
Ο Παλαιστίνιος πρέσβης στην Ελλάδα, Σαμίρ Αμπού Γκαζάλε, επικοινώνησε τηλεφωνικά με την ελληνική ομάδα και ευχαρίστησε τα μέλη της για τη συγκινητική τους επίσκεψη που εκφράζει τους ιστορικούς δεσμούς φιλίας κι αλληλεγγύης που συνδέουν τον ελληνικό και τον παλαιστινιακό λαό.

ΕΘΝΟΣ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Αεροψεκασμοί πάνω από την Ελλάδα

>

Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009 γίνονται μαζικοί αεροψεκασμοί πάνω από την Θεσσαλονίκη και πάνω από όλη την Ελλάδα. Από τις πρώτες πρωινές ώρες τα αεροπλάνα άρχισαν τις “επιχειρήσεις αεροψεκασμών” και μέσα σε λίγες ώρες,άλλαξαν την όψη ολόκληρου του ουρανού, γεμίζοντας τον με τεχνητές χημικές αραιές νεφώσεις. Στην Αττική οι “επιχειρήσεις αεροψεκασμών” άρχισαν μετά τις δώδεκα. Δείτε στο 2:36 πως το αεροπλάνο άρχισε να εκπέμπει μεγάλη χημική γραμμή. Οι μεγάλες γραμμές που βλέπουμε δεν είναι τα παγωμένα καύσιμα, αλλά αυτό που παγώνει και εξαπλώνεται είναι το χημικό ψεκάσιμο υλικό.
Αν ήταν τα τυχόν παγωμένα καύσιμα όπως θέλουνε να πιστεύουμε, τότε καθημερινά μέρα και νύχτα θα υπήρχαν εκατοντάδες μεγάλες γραμμές και ο ουρανός θα ήταν συνέχεια “συννεφιασμένος”. Τα τυχόν καύσιμα χάνονται μέσα σε 15 με 30 δευτερόλεπτα ανάλογα με την ταχύτητα του αεροπλάνου (Contrails). Αν μένουν και εξαπλώνονται, είναι το χημικό ψεκάσιμο υλικό (Chemtrails). Απαιτούμε επιτέλους από το όποιο ελληνικό δημόσιο να μας πει τι είδους πειράματα γίνονται πάνω από την χώρα μας.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

>Συγκλονιστικό! Για όσους δεν το ξέρετε ΗΠΑ και Οικουμενικό Πατριαρχείο μοιράζονται τις ίδιες αρχές και αξίες!

>

Παναγιώτατε, να προσέχετε τον λόγο σας γιατί μέχρι κι ο γελωτοποιός Λαζόπουλος σας πήρε χαμπάρι!!! 

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized